Endless Noise

เสียงซ้ำซาก จับใจ ฉบับอาทิตย์ที่ ๘ มีนาคม ๒๕๕๒
ปานชลี สถิรศาสตร์

สวนอาหารบรรยากาศน่าจะดีหลายแห่ง ดนตรีมักดังกระหึ่มจนปวดประสาท กระแทกหน้าอกจนเจ็บหัวใจ เวลานั่งรถผ่านทีไร รถยังสะเทือนไปทั้งคัน ไม่ได้เป็นเฉพาะในเมืองกรุง ถึงอยู่ใกล้เขตอุทยานแห่งชาติ ก็ส่งเสียงลั่นราวมาจากขุมโลกันต์ ไม่รู้ว่าคนอยู่ใกล้ทนได้อย่างไร ขนาดอยู่ไกลยังแย่ ถ้าไม่เป็นเพราะหูตึงกันไปหมดแล้ว

ประเทศที่เอาใจใส่สุขภาพประชากร มีกฏว่าร้านอาหารพร้อมดนตรี ต้องมีวัสดุดูดซับเสียง และปิดประตูมิดชิด ส่งเสียงลอดออกมาไม่ได้ มิเช่นนั้นจะถูกปิดง่ายๆ เมื่อไม่กี่ปีก่อน นักดนตรีซึ่งเริ่มชราจากวง “ The Beatles” อันเป็นที่ชื่นชอบของคนทั้งโลก ถูกเพื่อนบ้านแจ้งความ ด้วยทนรำคาญพ่อซ้อมดนตรีดังไม่ไหว ถูกปรับหนักแล้วยังต้องแถลงคำขอโทษด้วย แต่บ้านเรา ส่งเสียงดังเท่าไรก็ได้ไม่ต้องเกรงใจใคร ถ้าดังมาจากบ้านของตู งานนี้ควรเป็นหน้าที่ของสำนักงานเขตคอยสอดส่อง ไม่ต้องรอให้ชาวบ้านร้องเรียน

เสียงที่เป็นความบันเทิงสำหรับคนพวกหนึ่ง อาจเป็นเสียงที่สร้างความทุกข์ให้คนอีกหลายคน เป็นเรื่องที่ไม่อยู่ในมโนสำนึกของผู้ใช้เครื่องขยายเสียง เคยมีคนเล่าให้ฟังว่า คนบ้านอยู่ใกล้วัดกระจายเสียงดังลั่นเรี่ยไรบุญทั้งวัน ขอนิมนต์ให้หลวงพ่อช่วยหรี่เสียงลง ก็ถูกบริภาษว่า เป็นมารศาสนา ถ้าทนไม่ได้ ก็จงย้ายไปอยู่ไกลๆวัดเสียเถอะ

คนเมืองรุ่นหลังแทบไม่รู้จักความเงียบอันรื่นรมย์แล้ว ความเงียบมิใช่ไร้เสียงสนิท แต่มีเสียงนกขับขาน เสียงลมพัด ใบไม้ไหว น้ำไหลริน เพลงยุคก่อนที่ฟังสบายหู ด้วยคำร้องชัดเจน ดนตรีไม่ขโมยบทบาทของเนื้อเพลง จนไม่รู้ว่าร้องอะไรเหมือนทุกวันนี้ ผู้ผลิตเพลงใช้คอมพิวเตอร์ตกแต่ง ดัดเสียงให้มีจังหวะซ้ำๆ เป็นดนตรีขยะที่นิยมเปิดฟังกันในศูนย์การค้า ร้านอาหาร ทำให้ประสาทหูยับเยินลงไปทุกวัน

เสียงน้ำก๊อกที่สะเพร่าเปิดทิ้งไว้ยามวิกาล ยังทนกันไม่ได้ ต้องลุกขึ้นมาปิด มิเช่นนั้นจะนอนไม่หลับ เสียงที่เป็นจังหวะซ้ำๆเช่นนี้ ได้ยินแล้วระคายหู ปวดขมอง พวกนาซีใช้ทรมานชาวยิวให้คลุ้มคลั่งมาแล้ว กองทัพอเมริกันก็มีวิธีทรมานนักโทษด้วยการเปิดเพลงให้ดังสุดวอลลุม จนถูกประท้วงจนหน้าม้านไปเมื่อเร็วๆนี้ ผู้เชี่ยวชาญการทรมานของ CIA เปิดเผยว่า ให้ฟังเสียงดังทั้งวันคืน ไม่เกินสี่วันรับรองเป็นบ้ากันทุกคน นักโทษคนหนึ่งจากค่ายกักกันในคิวบาให้ปากคำว่า ถูกทุบตียังไง ก็พอทนได้ แต่ให้ฟังเพลงดังลั่นทั้งวัน แสนทรมานเหมือนอยู่ในนรก นักโทษส่วนใหญ่ทนฟังไม่ไหว ถึงกับกรีดร้องโหยหวน หลายคนพยายามฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดเอาหัวโหม่งกำแพง

ครั้งยังไม่มีเครื่องขยายเสียงกำลังสูง การละเล่น ร้องระบำ ทำเพลง นักร้องขับจากลำคอด้วยเสียงธรรมชาติ ถึงจะดังก้องคุ้งน้ำและข้ามทุ่งนา ก็เป็นเสียงที่น่าฟัง ประเพณียี่เป็ง ลอยกระทง ไหลเรือไฟ เคยเพลินตา เพลินใจ กระทั่งการท่องเที่ยว มาส่งเสริมให้เป็นงานใหญ่ มีคอนเสิร์ต ลำโพงยักษ์ ส่งเสียงดังโลดไปไกลหลายกิโลลี้ งานแสงเสียงมหกรรมบรรลัยเช่นนี้ สมควรถูกประณามว่า รสนิยมต่ำทราม

ประเพณีที่เคยงามจับจิต ถูกบิดผันเป็นกิจกรรมครื้นเครงส่งเสียงสนั่นเมือง บุญประเพณีล่องน้ำ แทนที่จะได้ดูความงามวับแวมของแสงเทียนและแสงดาว ก็ใช้ไฟสว่างโร่ ดูกันให้มันโจ่งแจ้ง เสียงอันทรงพลังของ ชาวแหล่ หมอลำที่แสนมีเสน่ห์มนต์ขลัง ถูกทำลายย่อยยับด้วยเครื่องขยายเสียง ซีดีที่ปั๊มกันถูกๆบันทึกเสียงให้ดังเข้าไว้ ก็พลอยซ้ำทำให้หูคนวิบัติ

ผู้ทนทุกข์กับเสียงเพลงดังในบ้านเรา จะร้องทุกข์กับใคร ชีวิตดูมืดมน ในเมื่อผู้ดูแลสุขไม่เอาทุกข์ของราษฏรก็อยู่แต่ในแคบซูลปรับอากาศ และช่างไม่มีความรู้เสียเลยว่า เสียงรบกวนทำให้คนเป็นโรคประสาท งานของรัฐก็ล้วนเต็มไปแสง สี เสียงอลังการ์ ชวนให้เป็นบ้ากันไปทั้งประเทศ

นอกจากถูกจองจำให้ฟังเพลงโฆษณาในโรงหนัง รถเมล์ รถไฟฟ้า อย่างไม่มีทางเลือกแล้ว เรายังต้องทนฟังเสียงดังกรอกหูตลอดเวลาเหมือนนักโทษ เสียงที่เข้าไปเบียดเบียนพื้นที่ของความสงบ ทำให้คนดีกลายเป็นคนบ้า บ้านเมืองอยู่ในกำมือของคนหูตึง จึงมีแต่คนหูทราม แล้วคนหูดี จะอยู่ยังไง สักวันคงมีคนหูอึงลุกขึ้นมาฆ่าคนหูตึง เพราะไม่มีใครฟังใครแล้ว

......................................................................