Viva l'Espagna

Noise makers of the world, Beware!

BARCELONA,SPAIN: A bar owner in Spain has received a record jail term of five-and-a-half years for ‘‘torturing’’ his neighbours with loud music from his sound system. A court in Barcelona said three people living near the Donegal pub ‘‘developed depressive anxiety syndrome that needed medical treatment’’ due to the noise from five loudspeakers, which blared music non-stop from 9:00am until 3:00am. In their ruling, the judges described the noise as ‘‘a method of torture’’. The owner of the bar, closed by authorities since 2006, had installed the sound system without authorisation. AFP

What are we waiting for in Bangkok? And do Spanish courts have extraterritorial jurisdiction?

Endless Noise

เสียงซ้ำซาก จับใจ ฉบับอาทิตย์ที่ ๘ มีนาคม ๒๕๕๒
ปานชลี สถิรศาสตร์

สวนอาหารบรรยากาศน่าจะดีหลายแห่ง ดนตรีมักดังกระหึ่มจนปวดประสาท กระแทกหน้าอกจนเจ็บหัวใจ เวลานั่งรถผ่านทีไร รถยังสะเทือนไปทั้งคัน ไม่ได้เป็นเฉพาะในเมืองกรุง ถึงอยู่ใกล้เขตอุทยานแห่งชาติ ก็ส่งเสียงลั่นราวมาจากขุมโลกันต์ ไม่รู้ว่าคนอยู่ใกล้ทนได้อย่างไร ขนาดอยู่ไกลยังแย่ ถ้าไม่เป็นเพราะหูตึงกันไปหมดแล้ว

ประเทศที่เอาใจใส่สุขภาพประชากร มีกฏว่าร้านอาหารพร้อมดนตรี ต้องมีวัสดุดูดซับเสียง และปิดประตูมิดชิด ส่งเสียงลอดออกมาไม่ได้ มิเช่นนั้นจะถูกปิดง่ายๆ เมื่อไม่กี่ปีก่อน นักดนตรีซึ่งเริ่มชราจากวง “ The Beatles” อันเป็นที่ชื่นชอบของคนทั้งโลก ถูกเพื่อนบ้านแจ้งความ ด้วยทนรำคาญพ่อซ้อมดนตรีดังไม่ไหว ถูกปรับหนักแล้วยังต้องแถลงคำขอโทษด้วย แต่บ้านเรา ส่งเสียงดังเท่าไรก็ได้ไม่ต้องเกรงใจใคร ถ้าดังมาจากบ้านของตู งานนี้ควรเป็นหน้าที่ของสำนักงานเขตคอยสอดส่อง ไม่ต้องรอให้ชาวบ้านร้องเรียน

เสียงที่เป็นความบันเทิงสำหรับคนพวกหนึ่ง อาจเป็นเสียงที่สร้างความทุกข์ให้คนอีกหลายคน เป็นเรื่องที่ไม่อยู่ในมโนสำนึกของผู้ใช้เครื่องขยายเสียง เคยมีคนเล่าให้ฟังว่า คนบ้านอยู่ใกล้วัดกระจายเสียงดังลั่นเรี่ยไรบุญทั้งวัน ขอนิมนต์ให้หลวงพ่อช่วยหรี่เสียงลง ก็ถูกบริภาษว่า เป็นมารศาสนา ถ้าทนไม่ได้ ก็จงย้ายไปอยู่ไกลๆวัดเสียเถอะ

คนเมืองรุ่นหลังแทบไม่รู้จักความเงียบอันรื่นรมย์แล้ว ความเงียบมิใช่ไร้เสียงสนิท แต่มีเสียงนกขับขาน เสียงลมพัด ใบไม้ไหว น้ำไหลริน เพลงยุคก่อนที่ฟังสบายหู ด้วยคำร้องชัดเจน ดนตรีไม่ขโมยบทบาทของเนื้อเพลง จนไม่รู้ว่าร้องอะไรเหมือนทุกวันนี้ ผู้ผลิตเพลงใช้คอมพิวเตอร์ตกแต่ง ดัดเสียงให้มีจังหวะซ้ำๆ เป็นดนตรีขยะที่นิยมเปิดฟังกันในศูนย์การค้า ร้านอาหาร ทำให้ประสาทหูยับเยินลงไปทุกวัน

เสียงน้ำก๊อกที่สะเพร่าเปิดทิ้งไว้ยามวิกาล ยังทนกันไม่ได้ ต้องลุกขึ้นมาปิด มิเช่นนั้นจะนอนไม่หลับ เสียงที่เป็นจังหวะซ้ำๆเช่นนี้ ได้ยินแล้วระคายหู ปวดขมอง พวกนาซีใช้ทรมานชาวยิวให้คลุ้มคลั่งมาแล้ว กองทัพอเมริกันก็มีวิธีทรมานนักโทษด้วยการเปิดเพลงให้ดังสุดวอลลุม จนถูกประท้วงจนหน้าม้านไปเมื่อเร็วๆนี้ ผู้เชี่ยวชาญการทรมานของ CIA เปิดเผยว่า ให้ฟังเสียงดังทั้งวันคืน ไม่เกินสี่วันรับรองเป็นบ้ากันทุกคน นักโทษคนหนึ่งจากค่ายกักกันในคิวบาให้ปากคำว่า ถูกทุบตียังไง ก็พอทนได้ แต่ให้ฟังเพลงดังลั่นทั้งวัน แสนทรมานเหมือนอยู่ในนรก นักโทษส่วนใหญ่ทนฟังไม่ไหว ถึงกับกรีดร้องโหยหวน หลายคนพยายามฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดเอาหัวโหม่งกำแพง

ครั้งยังไม่มีเครื่องขยายเสียงกำลังสูง การละเล่น ร้องระบำ ทำเพลง นักร้องขับจากลำคอด้วยเสียงธรรมชาติ ถึงจะดังก้องคุ้งน้ำและข้ามทุ่งนา ก็เป็นเสียงที่น่าฟัง ประเพณียี่เป็ง ลอยกระทง ไหลเรือไฟ เคยเพลินตา เพลินใจ กระทั่งการท่องเที่ยว มาส่งเสริมให้เป็นงานใหญ่ มีคอนเสิร์ต ลำโพงยักษ์ ส่งเสียงดังโลดไปไกลหลายกิโลลี้ งานแสงเสียงมหกรรมบรรลัยเช่นนี้ สมควรถูกประณามว่า รสนิยมต่ำทราม

ประเพณีที่เคยงามจับจิต ถูกบิดผันเป็นกิจกรรมครื้นเครงส่งเสียงสนั่นเมือง บุญประเพณีล่องน้ำ แทนที่จะได้ดูความงามวับแวมของแสงเทียนและแสงดาว ก็ใช้ไฟสว่างโร่ ดูกันให้มันโจ่งแจ้ง เสียงอันทรงพลังของ ชาวแหล่ หมอลำที่แสนมีเสน่ห์มนต์ขลัง ถูกทำลายย่อยยับด้วยเครื่องขยายเสียง ซีดีที่ปั๊มกันถูกๆบันทึกเสียงให้ดังเข้าไว้ ก็พลอยซ้ำทำให้หูคนวิบัติ

ผู้ทนทุกข์กับเสียงเพลงดังในบ้านเรา จะร้องทุกข์กับใคร ชีวิตดูมืดมน ในเมื่อผู้ดูแลสุขไม่เอาทุกข์ของราษฏรก็อยู่แต่ในแคบซูลปรับอากาศ และช่างไม่มีความรู้เสียเลยว่า เสียงรบกวนทำให้คนเป็นโรคประสาท งานของรัฐก็ล้วนเต็มไปแสง สี เสียงอลังการ์ ชวนให้เป็นบ้ากันไปทั้งประเทศ

นอกจากถูกจองจำให้ฟังเพลงโฆษณาในโรงหนัง รถเมล์ รถไฟฟ้า อย่างไม่มีทางเลือกแล้ว เรายังต้องทนฟังเสียงดังกรอกหูตลอดเวลาเหมือนนักโทษ เสียงที่เข้าไปเบียดเบียนพื้นที่ของความสงบ ทำให้คนดีกลายเป็นคนบ้า บ้านเมืองอยู่ในกำมือของคนหูตึง จึงมีแต่คนหูทราม แล้วคนหูดี จะอยู่ยังไง สักวันคงมีคนหูอึงลุกขึ้นมาฆ่าคนหูตึง เพราะไม่มีใครฟังใครแล้ว

......................................................................

New warning on danger to hearing by EU

Volumes on personal stereos are likely to be restricted by regulators because of fears that MP3 players and “in-ear” phones are damaging hearing.
Up to a tenth of users are listening to music at levels that could cause permanent hearing loss after five years, an influential scientific commission has found.
Personal music players are allowed to reach 100 decibels. But with “in-ear” headphones the actual sound at the eardrum can reach 120dB.
A report from the European Union's Scientific Committee on Emerging and Newly Identified Health Risks said that there was a danger from long-term exposure to music pumped into the ears above 89dB.
The committee said that rising numbers of people were plugging themselves into loud music every day for journeys to and from school or work.
It found that MP3 devices were a greater risk to hearing than cassette players because of their ability to reproduce sounds at very high volumes without loss of quality. Last year MP3 devices accounted for 83 per cent of all personal music players sold, and about a fifth of new mobile telephones also feature a digital music player.
The committee said: “In the last few years, leisure noise has become a significant threat to hearing because it can reach very high volumes and because an increasing proportion of the population is exposed to it, particularly young people.”
As well as hearing loss and tinnitus, loud noise can also affect the memory, attention, school performance and may even lead to higher blood pressure, according to some studies.
Personal music players are used daily by up to 100 million people across Europe. Add up the hours and the decibels, and the number in the EU risking permanent hearing loss is put at between 2.5 million and ten million people.
The scientific committee has concluded that the hearing loss is negligible at sound levels below 80dB — a feasible new maximum limit for portable stereos.
The commission simply observed: “Environmental sounds to which the general public is exposed — such as noise from traffic, construction, aircraft or from the neighbourhood — can be very irritating but are in most cases not loud enough to harm hearing.”

Election for Governor of Bangkok

Dear Candidate for Governor of Bangkok

I have received a leaflet outlining your policy if elected as Governor of Bangkok and notice one glaring omission. You must be aware that Bangkok is one of the most noisy cities in the world. But you may not be aware of the extent of the suffering that this causes to all who dwell here. It is a long story and the complaints are many. Consider the noise arising from the new airport, built and operated without any care for those affected by its too close proximity to urban areas. Nothing is being done to mitigate this nuisance.
A culture of noise has grown up so that every shopping centre, public park, children’s playground, hospital waiting area, train station, is flooded with competing and , literally deafening sources of noise. Apart from being a serious annoyance, the noise is a dangerous threat to health as referral to documentation of the World Health Organization will reveal to you. The problem is of such gravity that it is certainly imperative for you to include it in your policy statement, both under the heading of environment and public health.
May I suggest a defined overall policy of reducing the overall noise level by one decibel for each year you may spend in office. Over four years you will have reduced the noise level by 4 dBs which translates as a reduction in noise by more than one half. One wonders that many of your proposed policies must surely be outside the available budget. By contrast the cost of the proposed noise policy is minimal. May I outline some very practical and simple measures which will progressively greatly reduce the overall noise level, improve the health of citizens, and save their being driven to distraction:

1. Make it illegal for any commercial enterprise to broadcast noise into the public space. At the head of this letter is a photograph showing the attempt of a supermarket to attract customers by broadcasting loud and obnoxious music at passers by in the street. By all means let them ‘entertain’ those who have already entered their premises, and who have the option of walking out again if they do not wish to hear it.
2. In all spaces where people gather with the intention of talking to each other, direct that the maximum sound lever must not exceed 55 dB. This is the level where people separated from each other by a distance of one metre may still clearly speak and be understood. This applies especially to restaurants, school playgrounds, and the like.
3. Impose strict standards of noise limitation at night time in residential areas. The ideal should be to achieve levels of 35 dB
4. Ban loudspeakers from public parks. These areas are not fairgrounds but rather refuges where urban dwellers may escape from city noise pollution and hear the sounds of nature.
5. Take special care for the hearing of children so that no activity for them may have levels of noise which would endanger their delicate sense of hearing. Limit the sound levels available from personal players which are most destructive of hearing sensitivity. Give hearing tests in schools to all children and instruct them about the dangers of hearing loss.
6. Bangkok drivers are generally restrained in the use of horns. Mount a campaign to keep it so, as more crowded traffic appears to be encouraging more aggressive use of warning hoots.
7. Construct more sound barriers along the sides of motorways.
8. Eliminate noisy motorbikes, trucks, and buses which are the bane of our roads.
9. Initiate the drawing up of a noise map for Bangkok, as is now the practice in all major cities in the world. The map will indicate areas having the most severe problems and facilitate planning for overall noise reduction.
10. Reduce the presently permitted noise level of 90 dB in industrial areas to achieve current recognised standards of worker protection.

In time past your predecessors seriously tackled the problem of litter and debris around the city, so that now visitors to our city praise its cleanliness. The problem of noise reduction is of a similar dimension, it requires effort and determination rather than a large budget. A legacy of noise reduction will earn you a warm place in the memory of this city.

Quiet Bangkok

Welcome Contribution to Quiet Bangkok

NOISE IN BANGKOK

I was walking towards Phra Khanong in search of flower pots the other morning and caught a whiff of something that took me right back to my childhood in Virginia. Like Proust’s madeleine, except that this one had a certain “je n’ai sais quoi”, that just couldn’t be placed. Were it a fine wine, I would describe it as “a bouquet of skunk, with fruity undertones of banana and mangy dog fur.” What was that smell? Whatever it was, the instant journey across time and space, as I walked the early morning streets of Bangkok, was sweet.

Smells have that power. So do sounds. They can soothe you, change your mood; and even, certain scientific studies suggest, slightly alter the chemistry of your brain. They can transport you to an alternate universe. And, they can make you do crazy things. Unplanned babies, after all, have come into the world simply because a particular song happened to be playing on the radio at a particular time. However, that particular crazy thing, I am happy to say, is not the one I am here to tell you about.

What I did was this; a few months ago I plunked down a deposit of 20,000 baht on an apartment that was wrong for me in every way. Wrong location, wrong size, wrong price.

Why did I do this? I blame it on a rooster.

The rooster was a next door neighbor of the apartment I was considering, and he chose just the moment I stepped from the cramped little living room onto the cramped little balcony to lift his triumphant rooster head to the heavens and let out an exuberant cry.

Now, I don’t know why roosters crow. It probably has something to do with their exalted position in a harem full of hens. (Who wouldn’t crow?) But the crowing of a rooster happens to be one of MY favorite sounds in the universe, a sound that, when it reaches my ears, makes me feel instantly young, relaxed, and joyful. And, so, off to the ATM machine I ran, as fast as my misguided legs could carry me.

But, okay. In all fairness, it wasn’t really the rooster’s fault. I was desperate to move. And that is a gross understatement. More like, I was mentally imbalanced. Maybe even slightly insane. I had been out with real estate agents every day, for weeks, in terrible heat, in terrible traffic, looking at one depressing apartment after another.

The problem had started two months before, and if you live in Bangkok, you have probably already guessed what the problem was. Not just somebody renovating a bathroom upstairs. No. Construction. Of a high rise hotel. Right next door. And by next door, I mean: if my arms were just a bit longer, I could have reached out and touched the clanging- banging- grinding- turning around-clanging again-banging again-grinding-again cranes. I mean: these cranes threw a shadow across my bed.

I ended up forfeiting the money, and not moving. I was exhausted, and stopped looking at apartments, though for weeks afterward, I was getting calls from realtors who had one more perfect place for me to see.

The construction stopped soon after that, and has not yet started up again. I am now putting my faith in the vagaries of a volatile economy and living, like the lilies of the field, in the moment. Now that it’s quiet here again, I am able once again to consider them, like the bible says I should do, instead of being driven closer and closer to the brink of things the bible advises against, like running out into the streets stark raving mad, with a shotgun.

On the other hand, there ARE those police whistles……

Juanita Brunk
© 2009

A Book of Silence

"...the devil likes noise"

Sara Maitland's book is of great interest, but it is about 'silence', not 'quiet'; real profound silence that you have to work for, and follow to the remotest part of the Isle of Islay, to the desert of Sinai, to primal forest, to the wilds of northern Galloway. She courts solitude with a mania and contemplates avoiding to exchange a 'hello' with hill walkers encountered by chance. While her silence does not exclude the sounds of nature, wind,wave, and birdsong, her ideal is solitude. She searches literature for accounts of those who have found isolation, mountain climbers, lone sailors, the marooned Alexander Selkirk, and compares her own experiences with theirs. She lists the enhancements of sensitivity which come with solitude, the 'voices', the religious experiences, but also the risks of madness and hallucination. She returns many times to the experiences of the 'desert fathers', Christian hermits of the third to the sixth centuries who fled to the Egyptian desert. Her favoured solitude is a religious experience which she does not describe in detail, precisely because it is outside the realm of words.
Strangely, she speaks little of music, of the profound silence of Bach's cello concertos, and appears to exclude musical instruments or recorded music from her life. But then, on one occasion, a chorus of angelic voices supplied an ethereal concert!

One thing is certain, she will not search out our Bangkok, the antithesis of everything she desires! But we will cheer her on for the following comment:

"There is good evidence now that exposure to excessive noise has damaging physiological and psychological effects, including hypertension, aggression, insomnia, high stress levels, tinnitus and hearing loss, and these in themselves can lead to other health problems, like cardiovascular diseases. The origins of the word 'noise' are uncertain but two of the suggested derivations are from nausea (the Latin word for sickness) and noxious (the Latin word for harmful). I have come to believe that we are at risk of underestimating the danger: lower levels of sound, particularly when it is sustained and out of control, seem to have unnoticed but nasty effects. Noise may be damaging even wher we are not experiencing it as excessive."

Another Bangkok Park Acoustically Polluted

Seri Thai Park could be a refreshing place to relax in the evenings, were it not that it is acoustically polluted by noise machines distributed throughout the park, one of them shown in the above picture. On the evening of the 6th December the noise reading near a play park for children was 67 dB. In the vicinity of the noise generating loudspeakers it was 76 dB. Admittedly, the park is quiet during the day when visitors are few, but the merry-go-round of noise comes to a peak during the hours of 5.0 pm to 7.0 pm, the most popular visiting times for urban parks throughout the world. While the measurements were spot measurements the averages over these two hours would hardly differ.

This noise is deliberately generated by the park management broadcasting, ironically, a programme of ‘health radio’. One may deduce that they are little aware of the damaging effects of noise on health. Noise is the 3rd most hazardous environmental type of pollution according to the World Health Organization (WHO).

There is growing agreement by countries setting standards for noise levels that noise in an urban park, such as Seri Thai, should not exceed 55 dB. Hong Kong, being one of the most densely populated places on earth, pays great attention to noise limitation. The authorities welcome the 55 dB figure, noting that chatting with others in parks is an important recreational activity and while interference begins at about 50 dB it is no great hardship to chat at 55 dB. This is certainly not so at levels of 67 dB, less still at 76 dB!

So what, the Bangkok City Administration will ask. Thai people want pop music while they relax. Especially children! Quite so, train them while they are still young to be dependent on loud music, as they grow older they can have their own portable music boxes which will damage the hearing of each individual child, and make they look out on the world like pop-eyed aliens, no longer caring to communicate other than by the frenzied screams which are heard from school playgrounds throughout Bangkok. Besides, the park management does not hesitate to ban other activities of people visiting the park, irrespective of their possible likes or dislikes.

I have a further question. How can a park with trees and lakes be so void of bird life, the delight of children everywhere? Have they all been chased away by ‘health radio’?

Noise Pollution in World's Oceans

Not content with noise polluting on land, we are polluting the world's oceans. Whales and dolphins can no longer communicate or navigate over distance, due to increasing noise pollution in the seas. Sources of the noise are increasing commercial shipping, new types of military sonar, and oil prospecting of the seabed. At the same time chemical pollution of the seas makes their water more acidic allowing noise to proliferate further.

And when, in the not too distant future, Bangkok sinks beneath rising sea levels ...., will we have perfected waterproof boom boxes so that we will go down like the Titanic with the band playing?

Book of Silence

Quiet Bangkok cannot wait to get hands on this newly published book.

"Vocal feminist and mother Maitland has always craved silence, and over the past five years has spent time in the Sinai desert, the Australian bush and the Isle of Skye. As well also looks at the history and concept of silence.

If you read it before I do please post a comment!

Bangkok first, then Paris

400 Large LCD Screens Installed in Paris Metro

Three years after Bangkok, Paris has installed large (two metre square) screens in the one hundred stations of its Metro rapid transport system, spewing advertisements and the like. And to think that Quiet Bangkok had admired French intitiatives in urban noise control. However, the citizens of Paris are made of sterner stuff than making polite complaint. Comments on the news have already resulted in a call to arms. Quiet Bangkok has also rushed to the rescue:
Nous avons ces types d'ecrans deja a Bangkok, ils deviennent plus grands et on les trouve partout. En lieu de voir le 'cityscape' on voit le publicite banal. On croyait que les Parisiens aiment mieux le silence et trouvent le bruit insupportable.
Voila

13th International Noise Awareness Day

"You may not wish to speak;

just sit without words

day and night by my heart's side" Tagore

April 16th is the 13th International Noise Awareness Day

Participate by the simple act of 60 seconds of “No Noise” from 2.15 to 2.16 pm regardless of location. This one minute period will highlight the impact noise has on our hearing and health.

Recipe for A Quiet Diet
Take these few, simple steps to preserve the peace and quiet in your life:
ALL DAY:
Pay attention to the noises you make and respect your neighbor's right to peace and quiet.
Turn down the volume two notches on your radios and personal stereo systems with headphones.
Turn down the volume one notch on your television.
Do NOT honk your horn, except in the case of imminent danger.
Do NOT tip taxi drivers who honk their horns illegally.
Avoid noisy sports events, restaurants, rock concerts and nightclubs unless you use hearing protection.
Replace noisy activities with quiet ones such as taking a walk, visits to libraries and museums.
Ask your health club instructor to lower the music.
Ask the film theater manager to turn down the volume.
Wear adequate hearing protection if you must be in a noisy environment (the subway, mowing the lawn)
Turn off the television during dinner and have a quiet conversation instead.
Get a hearing screening.
Organize a meeting to review (or develop) a local, enforceable noise ordinance.
Join Quiet Bangkok Group
Spread the word about the danger of noise,
and remember... OBSERVE ONE MINUTE OF NO NOISE FROM 2:15-2:16 P.M (regardless of location)

Mosquito - Beethoven

A new device referred to as 'mosquito' or 'beethoven', to exclude adolescents from areas where it is used, has appeared. Consisting of a small box with a loudspeaker it emits sounds which oscillate between 17 kHz and 18 kHz, a range which can be heard only by children and adolescents. The emission is at 95 dBs and causes a disagreeable sensation to young people, and can give severe headache. It cannot be heard by older people and, strangely, does not appear to affect dogs. It is used outside shops or in areas where young people congregate and sometimes intimidate passersby. The effect of the device is to create child free zones. It is widely used in the UK. In other European countries parents protest use of the device. Belgium has refused to suspend sales of the device. It sells for about 500 Euro.
The device effectively criminalises all young people, the innocent as well as those who might cause offense to others. It also affects babies and young children who are not involved in objectionable behaviour.
It is difficult to understand that use of such a device is acceptable.

Concept of Parks

Famous Parks

Central Park New York City
“Central Park. A place of beauty and serenity. An escape from the noise of the city and the stresses of an urban life.”

Hyde Park London
“Hyde Park provides a welcome retreat from the noise and hurly-burly that defines much of London life.”

Bangkok Parks

NOISE, NOISE, AND MORE NOISE

Parks and Noise

Noise Machine in Bangkok Park

The following is a cri de coeur from a Thai artist against noise in parks, or anywhere else!

จับใจ
ปานชลี สถิรศาสตร์ quietbangkok@hotmail.com
เสียงรกหู
เมื่อไม่นานมานี้ ผู้เขียนพาเพื่อนต่างชาติไปเที่ยวสวนหลวง ตั้งใจจะไปเดินดูสวนพฤกษชาติกันให้เพลิน ปรากฏว่าเสียงเพลงดังมากจนเดินไม่เป็นสุข ต้องวิ่งหากระดาษอุดหู ทนเดินสำรวจสวนที่มีเพลงลั่นด้วยความขุ่นใจ มีลำโพงอสุรกายตัวเขียวๆ ตั้งอยู่ที่พื้นเต็มสวน ไม่มีมุมไหนหลบเสียงได้
เพื่อนฝรั่งเคืองมาก ถามว่าทำไมสวนบ้านเราถึงดังเหมือนอยู่ในร้านเหล้า ผู้เขียนตอบว่า ผู้ว่าฯกทม. สุดรักของชาวกรุงคนนี้ คงจะไม่เคยไปเดินในสวนสาธารณะของใครอื่น ถึงไม่รู้ว่าสวนสาธารณะควรจะเงียบสงบ และท่านก็คงไม่มีเวลามาเดินดูสวนเอง ก็เลยไม่รู้ว่าลูกน้องของท่าน เปิดเพลงชวนปวดประสาท ฟังแล้วเจ็บหัวใจเหมือนถูกผึ้งต่อยได้ปานนี้
สมัยเป็นนักเรียน ผู้เขียนมักจะนัดเพื่อนๆ มาอ่านหนังสือในสวน สวนที่สงบเงียบ ทำให้มีสมาธิในการจดจำอย่างเอกอุ ทั้งเป็นขาประจำของการเดินออกกำลังในสวน หอบหนังสือไปอ่านเอางานไปนั่งทำเงียบๆ เสมอ แต่หลังจากมีความคิดวิปลาสเอาลำโพงไปตั้งในสวนกระจายเสียง จนอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง ทำให้ไม่อยากไปอีก
ทุกครั้งที่เดินทางไปต่างแดน ผู้เขียนจะต้องหาโอกาสไปเดินชมสวนก่อน สวนในยุโรปมักร่มรื่น สงบเงียบสุดแสน เหมือนเดินในวิมานแมน การทำสวนให้เงียบเป็นที่หย่อนใจสำหรับประชาชน เป็นสิ่งที่ผู้ว่าการของเมืองต่างๆ มีหน้าที่ต้องส่งเสริมเป็นลำดับต้นๆ เพิ่งไปเยือนสวนชาวอินโดฯ และสวนชาวอินเดียมา หลายแห่งเหมือนเดินในป่า สวนญี่ปุ่นให้เคารพต่อความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติ การจัดสวนมีสุนทรียภาพเลิศล้ำ ให้ความชุ่มชื่นทั้งตาทั้งใจ วัดหลายแห่งมีสวนขนาดใหญ่ที่เงียบสงบอัศจรรย์ เวลาไปเดินแล้วรู้สึกจับใจจริงๆ แทบไม่อยากกลับ
หันมาดูสวนสาธารณะของเรา กระจายเสียงตั้งแต่เปิดสวน ติดลำโพงถี่ยิบ ส่งเสียงติดตามผู้ชมสวนไปทุกแห่งหน เป็นสิ่งที่สร้างความรำคาญและรกหูจนเหลือรับ ราวกับคนกรุงนั้นไม่เคยมีวิทยุที่บ้าน เปิดเพลงชาติดังจนปวดแก้วหู แถมเปิดเพลงรายการที่ดีเจพูดจาเจื้อยแจ้วเหมือนนกแก้ว เหมือนมีคนเดินตามตะโกนใส่หูทุกย่างก้าว
การยัดเยียดให้ฟังเพลง และข่าวสารบ้านเมืองเวลาออกกำลัง หรือเดินพักผ่อน ดูเหมือนจะกลายเป็นสิ่งที่ยึดถือกัน จนเป็นธรรมเนียมไปแล้วทุกมุมเมือง ทั้งในสวนและศูนย์สุขภาพ การฟังเพลงตลอดเวลานี้ นับเป็นสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในทางมัชฌิมาปทา เป็นสิ่งที่ควรจะต้องคัดค้านกันให้แข็งขัน สวนสาธารณะนั้น ควรจะเป็นสถานที่ส่งเสริมให้สงบเงียบที่สุด เพื่อฝึกฝังให้เกิดความรักความงามสงบของธรรมชาติแก่เยาวชนด้วย
คนเราควรจะได้พักหูอยู่เงียบๆ กันให้มาก แม้ว่าเสียงไม่ดังนัก แต่ได้ยินนานๆ ก็ก่อความเครียด ทำให้ร่างกายหลั่งสารพิษเป็นอันตรายต่อสุขภาพอย่างร้าย ประสาทตึงเครียด ความดันโลหิตสูง โรคหัวใจถามหา ภูมิคุ้มกันบกพร่อง ขาดสมาธิที่จะคิดอ่านอะไรให้สร้างสรรค์ การออกกำลังโดยใช้เสียงเพลงที่มีลำโพงดังตูมตามในสวน ก็ผิดสุขอนามัย เสียงกระหึ่มเช่นนั้น ไม่เพียงแต่ทำให้หูพัง ยังทำร้ายปอดและหัวใจด้วย หญิงมีครรภ์ฟังเสียงดังนานๆ ก็ทำให้ทารกพิการได้ มีการวิจัยมาแล้ว คนที่ต้องฟังเพลงอยู่ตลอดเวลา ราวกับว่า โลกนี้จะขาดเพลงไม่ได้ แปลว่าขี้เหงา จิตใจขาดความมั่นคง บ้านเมืองเราเต็มไปด้วยคนแบบนี้มากๆ ต้องนับว่าเป็นกลียุค
การพักผ่อนสมองที่ดีที่สุดคือ การได้พักสายตา ดูต้นไม้เขียวๆ ฟังเสียงธรรมชาติที่ไม่ระคายหู การเดินในสวนที่เงียบสงบ จึงจะซึมซับความงามของต้นไม้ได้เต็มที่ ในทางธรรมความเงียบเป็นสิ่งที่พระพุทธองค์ทรงสรรเสริญอย่างยิ่ง นักปราชญ์ราชบัณฑิตทุกชาติล้วนให้คุณค่าความเงียบ เราจึงควรชักชวนเยาวชน ให้มารู้จักความมหัศจรรย์ของความสงบเงียบกันเข้าไว้
เห็นสวนสาธารณะของบ้านเมืองคนอื่นแล้ว ทั้งน่าชื่นชมและชื่นใจ แต่สวนของเราช่างเป็นสวนที่ครึกโครมเหมือนตลาดนัด ลำโพงในสวน โปรดเอาออกเสียเถิดท่านผู้ว่าฯ มีแต่ทำให้ขึ้งเคียด รำคาญ เพิ่มปริมาณคนหูตึงเข้าไปกันใหญ่ ทุกวันนี้หาที่พักผ่อนเงียบๆ ก็ไม่มี ไม่รู้จะหลบไปอยู่มุมไหน จะทำให้คนเป็นบ้ากันมากขึ้น
ได้ยินว่ามีคนร้องทุกข์เรื่องเสียงดังกันมาก แต่ผู้ว่าฯ กทม. ไม่ยักได้ยิน ถ้าผู้อ่านคนใดทำงานอยู่ที่เดียวกับท่าน ฝากบอกให้ท่านไปตรวจหูเสียงบ้าง สงสัยว่าท่านเองก็หูตึงเหมือนกัน
Protests have now become an avalanche. This abuse must stop

Safari World, Noise Show

Safari World - Another noise factory in Bangkok.

Dolphin Show, 80% young children in audience.
Loud speakers and amplifier at level of pain.
I stuffed my ears with tissue paper, not sufficient, industrial ear muffs required.
Left show, unable to bear.
Dolphins are said to have acute hearing, OMG!

And many of the animals in Safari Park appear sick!

Construction Site Noise

End in sight for residents in battle against building noise. Lee Klein does not need an alarm clock. He has been waking at 6am every day for the past several months.

For people in Bangkok's Pathum Wan district, the sound of construction work is their signal a new day is beginning.

"Cranes start up at 6am and you wake me up with hammers at 6am every weekend," expatriate Klein told contractors at a meeting of irate, sleep-deprived residents.

Klein lives in an apartment in the Grand Regent in Soi Mahadlekluang 2. The block is sandwiched by two construction sites.

The nightmare may soon be over following reconciliation between the community and contractors. It is a win-win deal for the community, the contractors and Pathum Wan district.

"This is the first time a Bangkok community has successfully negotiated with contractors," said Pathum Wan district director Surakiat Limcharoen.

There have been thousands of complaints about construction noise in Bangkok, but there has never been a collective complaint like that of the sleepless of Pathum Wan.

Led by resident Oraya Sutabutr, the community last month demanded contractors be more considerate about noise and shorten working hours on weekends. It also wanted dust control and care of public spaces.

Six more condominiums and hotels are being erected in Sois Mahadlekluang 1 to 3, adding to the half dozen already there. There is another construction site on nearby Lang Suan. This work causes noise and air pollution.

The contractors are Rittha, K-Tech, Jiangsu, Obayashi, Bouygues-Thai and Siphya Construction.

When building started some months ago, residents were angered by working hours that often started as early as 6am or even went around the clock.

They filed complaints with the Bangkok Metropolitan Administration and some of the problems were solved for a short period.

But Surakiat believed there would be no total solution unless the parties listened to each other's needs.

He arranged the recent meeting where the community asked contractors to start working in accordance with the law - which stipulates 8am to 10pm weekdays and 11am to 10pm on weekends as acceptable hours. Workers are required to take care when in public areas.

The community can punish contractors who ignore agreements struck at the meeting. Penalties include temporary closure for one day. For subsequent offences Bt100,000-a-day fines will be imposed and money used by the district for community improvement, such as footpaths for the disabled along Rajdamri Road and improvements to car parking at Wat Pathumwanaram.

"I'm just a middleman chairing the meeting. Everyone gets to say what they want," Surakiat says. "Nobody loses. And we get donations to improve our community, too."

Sirinya Wattanasukchai

The Nation

Aung San Suu Kyi

Let us protest in every blog in the world against the continued detention of this heroic woman. Her current detention expires on 27th May

An Image of Quiet for a Mad City

Quiet Bangkok recently had opportunity to walk in the magnificent parks of the City of Ottawa. No loud speakers, no aerobic hullabaloo; just quiet, birdsong, the sound of a breeze among the leaves. Will some of the demented administrators of Bangkok's parks cease to confuse a public park with a fairground!

Nuisance in Our Parks

Not only does the Superintendent of Suan Luang park not inspect the park to verify that noise levels are moderated, he tours the park to ensure that sound, i.e. noise levels, are high in every location. On April 13th during a visit to the park Quiet Bangkokian went to the sound control room of the park to query the increased noise levels and to request some peace from the loudspeaker network which now covers every 20 metres. The kindly official did indeed lower the nuisance level to a more tolerable level. However, the park management is completely oblivious of the concept that parks provide a natural environment that allows some opportunity of escape from urban noise and the opportunity to relax in the sounds and sights of nature.
Most countries have laws protecting park environments, limiting noise levels to maxima between 55 to 60 decibels, often with provision for further limitation in mornings and evenings.
Noise at the entrance to Suan Luang park exceeds these levels by a factor of 400 Noise within the park exceeds these levels by a factor of 10

อิ ส ร ภ า พ ท า ง หู

คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์

ตีพิมพ์ในนิตยสาร Health & Cuisine
ฉบับที่ 75 เดือนเมษายน 2550


บทนี้ ขอเริ่มด้วยคำถามว่า “ความเงียบเป็นศัตรูที่ต้องปิดกั้น ส่วนเสียงเพลงเป็นเพื่อนที่ขาดไม่ได้ จริงหรือ”

มีเพื่อนๆ 5 - 6 คน ที่นัดพบกันเพื่อชิมอาหารกลางวัน เราผลัดกันเลือกร้านอร่อยๆ ไปนั่งคุยกันสบายๆ แลกเปลี่ยนข่าวสาร ความคิดเห็น แล้วแยกกันไปอย่างอุ่นใจ จนกระทั่งพบกันครั้งใหม่

ในจุดมุ่งหมายการนัดพบเราคือรสชาติอาหารกับการสนทนา จึงพยายามเลือกร้านที่เปิดเพลงเบาๆ หรือไม่เปิดเลย ประเภทไม่เปิดเลยนี่หายากได้ยากขึ้นทุกวัน ถ้าผู้อ่านท่านไหนรู้จักช่วยแนะนำด้วย จะเป็นพระคุณอย่างยิ่ง

เคยได้ยินมาว่า วัฒนธรรมการเปิดเพลงดังลั่นจนกลบความคิด เริ่มมาจากเทคนิคของร้านอาหารบางประเภทในประเทศตะวันตกที่ต้องการให้ลูกค้าหมุนเวียนเร็ว เพราะดนตรีที่ดังและจังหวะแรงเร้า มีผลทางจิตวิทยาให้กินเร็ว ลุกเร็ว ไม่อ้อยอิ่งให้เปลืองที่นั่ง จะคุยกันให้เสียเวลากินก็ต้องตะโกนเอา ตะโกนได้ไม่กี่น้ำก็ยอมแพ้กันไปเอง

นอกจากนั้นแล้ว การดึงการรับรู้ทั้งหมดมาไว้ที่ประสาทหู ทำให้รสอาหารไม่จำเป็น ต้องละเมียดละไมนัก

ช่างเป็นวัฒนธรรมการกินที่เป็นลบอย่างยิ่งต่อทั้งระบบย่อย ประสาทหู และรสสัมผัส ร้านอาหารบ้านเรารับมันมาทั้งดุ้นโดยอาจไม่รู้ที่มา หลายร้านที่ติดลำโพงไว้ทั่ว ไม่ให้คนกินหนีเอาหูไปหลบได้ที่มุมไหน

ถึงแม้ชอบดนตรี ชอบเพลง ชอบดูหนัง แต่ข้าพเจ้าไม่ใช้วอล์คแมน ไม่ต่อสายไอพ็อดเข้าหู ไม่เหงาเมื่ออยู่คนเดียวโดยไม่เปิดเพลงหรือโทรทัศน์ ความเงียบให้โอกาสพักหู ให้ได้ยินเสียงธรรมชาติ ได้อยู่กับตัวเองกับสิ่งรอบตัวอย่างไม่ต้องมีสื่อภายนอกมานำพาอารมณ์ และจะไม่เปิดเครื่องเสียงในรถเวลาขับผ่านทิวทัศน์ที่งดงาม เพราะพบว่าความเงียบช่วยให้ซึมซับความชื่นบานจากปัจจุบัน ตรงนั้น เดี๋ยวนี้ ได้อย่างวิเศษสุด ไม่ว่าจะเป็นทางตา หู และกายสัมผัส

ไม่กี่วันมานี้ได้คุยกับคนที่บอกว่าเคยติดเพลงอย่างหนัก ประเภทขาดไม่ได้ตั้งแต่วัยรุ่น มาช่วงหนึ่งที่ย้ายบ้าน ยุ่งเหยิงวุ่นวาย ไม่มีเวลาตั้งเครื่องเสียงอยู่ถึง 3 ปี เธอก็แปลกใจตัวเองที่สุขไปอีกแบบ เพราะเริ่มสังเกตรายละเอียดของเสียงรอบตัวที่ไม่เคยสังเกตมาก่อน จนคุ้นเคยและรู้ค่าของความเงียบ ที่น่าสนใจยิ่งไปกว่านั้นคือ รู้สึกว่ามั่นคงในตัวเองมากขึ้น

เมื่อติดตั้งเครื่องเสียงและมีเสียงเพลงในบ้านอีกครั้ง เธอก็รู้สึกเหมือนได้เพื่อนเก่ากลับมา แต่เป็นเพื่อนที่รู้จักพื้นที่และเวลาที่เหมาะสม เรียกว่าเป็นเพื่อนที่ให้อิสรภาพ ไม่ใช่เพื่อนที่พันผูกเธอไว้จนขาดไม่ได้
หลายคนใช้เพลงพากลับไปอดีตที่มีความสุข เพลงเลยกลายเป็นสายใยพันใจไว้กับความทรงจำที่หมดความเป็นจริงไปแล้ว ถ้าความทรงจำนั้นเป็นกำลังใจให้ก้าวไปในปัจจุบันอย่างงดงาม ก็วิเศษ

แต่ถ้าเป็นความทรงจำที่ทำให้โหยหาไม่รู้จบ เพลงนั้นก็เหมือนสายน้ำวนที่พัดพาเป็นเกลียวอดีตลึกลงๆ จะปีนกลับขึ้นหาพลังของปัจจุบันได้ยากขึ้นเรื่อยๆ

เหมือนสิ่งดีๆ อีกหลายๆ อย่างในโลกนี้ ชีวิตนี้ เสียงเพลงไม่ควรจะกลายเป็นสิ่งเสพติดที่ ‘ขาดไม่ได้’

มนุษย์เราถ้าขาดสิ่งใดไม่ได้ ก็เท่ากับสูญเสียอิสสระภาพทางใจให้สิ่งนั้น

Sunflowers in Bangkok

A happy Songkran to all Bangkokians. Well yes, the noise increases a little in these days, but on the whole it is happy noise (apart from the idiots and idiotesses who career around without helmets on roaring motorbikes, screaming, dousing others with water and being doused. Dear police, please stop them)

Above is a gift to quiet Bangkokians - a field of beautiful sunflowers has appeared next to the road from Nawamin to Kasetsat; yesterday morning the roadside was lined with admirers.

Suan Luang or Royal Park, becomes Suan Siang, Noise Park

Suan Luang, or Royal Park has become Suan Siang, Noise Park. A majestic park of 80 hectares on the outskirts of Bangkok, it is visited by 10,000 to 25,000 visitors on weekdays. A park of great variety and beauty it is under the administration of the Department of Social Welfare. But as has happened to other parks under city administration, at a certain stage of development of the park where a policy of maintenance would have been best, allowing nature to mature naturally, a manic and irresponsible change in policy has occurred. Loudspeakers have been installed everywhere in the park, at about thirty meter intervals and all sense of peace banished from this onetime haven of quiet. Inane radio programmes swamp the sound of leaves swaying in the breeze and birds are frightened away.

The noise we hoped to avoid follows us to this one time refuge. Park employees enter into the spirit of things and leave the doors of pick up trucks open while powerful audio systems further spew out conflicting sources of noise. Attendants in sales kiosks and toilets play radios at full blast; is this the policy of the park or is it their private initiative? It seems that all policy of restricting the circulation of motor traffic is abandoned as young people ride in threes on noisy motor cycles around the once quiet paths. When I asked one of the park attendants he admitted the changes but could not explain why they were occurring.

It was a park where children could learn about nature and quiet beauty. Now they will learn that relaxation and "fun" must be accompanied by noise.

Do the Directors of the park know anything about park administration? Are they aware that noise increases tension and blood pressure? Do they not know that parks are administered with great attention to noise levels and the limitation of noise sources?

It will only get worse as more noise will call for louder "entertainment".

Noise and Bangkok Airport

With the opening of a new airport in Bangkok the issue of airport noise is of great interest to Bangkok's noise beleaguered inhabitants. Quiet Bangkokian has stumbled across a potential mine of information on this topic, the website of Boeing Corporation which may be accessed among the links to be found in the right hand column of this blog. This precious website gives noise data on airports throughout the world.
The only problem is that this invaluable database contains little information on Bangkok airport. The following extract is indicative of the content:

Noise Monitoring System - NONE

Flight Track Monitoring System - NONE

Noise Level Limits - NONE

Well, what did we expect? It seems that Thailand has not set any limits to airport noise or made any investment for its limitation. For that matter, the governments of Malaysia, Singapore, and Manila are equally neglectful of the sensitivity of their citizens to aircraft noise!
To dream of what might be, compare the complex system of noise limitation at Charles de Gaulle airport!

Cow Bells to Remain in Mountains

Judgement has been given in the case of the cow bells, see below, "Bells of the Cows"

1. Every cow may have its own cow bell
2. At a distance of more than 100 metres from the house of the plaintiff, the cows may ring their bells for 24 hours out of 24
3. At a distance of less than 100 metres from the plaintiff's house the cows may not ring their bells from 21.00 hours until 7.00 the following morning
4. The demand of the plaintiff for 4,000 euros in compensation for the nusiance of the cow bells is refused
5. There is no right of appeal

Quiet Bangkok applauds this wise decision. By contrast, if a farmer were to come to the city and take legal action against the noise of cars, could he expect to be paid compensation and city life to come to a stop? Let each one seek out the environment that suits him best!

Quiet Restaurants 1

Ages ago, Quiet Bangkokian promised to initiate the introduction of quiet restaurants, well let us say restaurants which do not broadcast music or have a television set in the dining area. Long overdue, let us make a beginning.
Rosabieng is a very popular restaurant behind Samsen railway station. The quietest area can be reached by the right hand door after entering the restaurant area. This part is built in the style of the restaurant car of a railway train as is indicated by the Thai name. Other areas are larger and the voices of diners can be boisterous as the evening advances. Attractive railway related displays are all around. Food is excellent and moderate in price.
More to come.

Quiet Bangkokian will be ecstatic should readers introduce their own recommendations

Nightmare of Noise at New Bangkok Airport

LETTER FROM SUVARNABHUMI
Coping with the nightmare of noise
Published in Nation on Oct 15, 2006
Noble Park Village Tambon Bang Phli Yai Bang Phli District Samut Prakan

Once again I woke with a start in the middle of the night because of the ear-splitting engine sound from an aircraft over my house. It was as if the plane was going to crash into our once tranquil home.
I have not had an uninterrupted night of rest at home since September 28, the day Thailand received huge media coverage for the opening of Suvarnabhumi Airport, which boasts the world's largest passenger terminal and the world's tallest control tower. (I am all too familiar with such bragging; many Thais are so eager to boast they care little about the utility aspects.)
But while many Thais feel proud about the country's new airport, I have woken up to the grim fact that my peaceful life is a thing of the past. Like many other people in my neighbourhood, thundering aircraft engines have been haunting us most of the time.
I watched the clock and found that the deafening sound came every five minutes.
Actually, my family moved in to the Noble Park Village less than two years ago because we appreciated its tranquil environment. With the unbearable noise pollution from the Suvarnabhumi Airport, we are now thinking hard about whether we need to relocate again.
The noise pollution weighs heavily on my heart because my five-year-old daughter, Pinwad, has been adversely affected. From my observation, she no longer gets proper sleep anymore.
Moreover, her school is close by and also suffers from the noise pollution. (One of the main reasons behind our family's decision to move into this development was that it is near my daughter's school, meaning she would no longer have to get exhausted from so much time travelling between school and home.) When I drop my daughter off at school in the morning, I find the thunderous sound from the passing planes unbearable. How can the students cope with this noise throughout the day?
When I raised the issue with my daughter, she insisted that she would not change her school. She does not listen no matter how hard I try to explain to her that the loud noise is not good for us, especially for her because her brain is still developing at this age.
I have also turned to neighbours to complain about the noise pollution. Aporn Somprasertsuk, whose daughter is studying at the same school as Pinwad, said her family was going to move out and she would enrol her daughter at another school.
"We can't sleep at night. How can we bear with it? No. We work so hard during the day," Aporn said. "When we come home, we want to take rest and relax. But we can't do that here any more. The tranquillity is gone. Life is now full of stress. On some nights, I need to read till late at night hoping to fall asleep."
As I listened, my heart sank.
Aporn said her daughter now moved restlessly in her sleep.
"We are accustomed to a peaceful life. The noise here is too much to bear," she said.
Another neighbour said her one-month-old baby slept well but she worried whether the deafening sound would affect the child in some unnoticeable way.
She said she chose to keep her window open at night because she believes natural air is better than air-conditioning.
I myself would not dare to open the windows because even with them closed the noise pollution is already too much.
Some people told me that I would soon get used to the noise. Perhaps, I thought to myself. But now I have told myself that I will just not be resigned to such a fate.
To many neighbours and myself, the sound has become increasingly deafening. Sometimes we can't help suspect that some pilots might be ignoring rules about flying over residential areas.
As of now, we plan to contact the legal entity that manages our village. We hope to discuss the problem and find solutions. We know a large number of affected people feel the same way.
On Tuesday night, I watched the "Theung Look Theung Khon" debate show on TV, which focused on noise pollution caused by Suvarnabhumi. From what I heard, my understanding is that Airports of Thailand Plc (AOT) will compensate affected residents for relocation if their area has noise levels of over 75 decibels on average each day. The compensation will be paid based on the estimated value of their present home.
For areas where the noise level averages less than 75 decibels, the AOT is going to hand out compensation for home improvements to reduce the noise, such as installing glass windows or air-conditioners.
The main condition for the compensation is that the noise level must have risen by more than 10 decibels following the opening of the new airport.
I have no idea how much the noise level has increased in my village. But from what I know, since the opening of the airport the noise pollution has subjected me to sleepless nights and has left me feeling tired at the start of my day. I have seen my daughter wake up with a start during the night. My mind feels stressed.
Really, I would like to invite AOT executives to spend a night or two at my home so that they can empathise with us.
Somroutai Sapsomboon

Response: Postbag

Coping with the Nightmare of Noise. One can only sympathise deeply with Somroutai Sapsomboon whose family suffers the abominable noise of aircraft in the vicinity of Suvarnabhumi airport (Nation, 15th October 2006). It is most unlikely that her invitation to AOT officials to spend a night in her home will either gain their notice or lead to a solution. Only mass legal action, led by KingMongut’s Institute of Technology, is likely to focus attention on the problem.
Meanwhile I presume to note the lesser problem of noise within the airport building and in its vicinity. On Thursday last I made some spot measurements at the entrance to and within the terminal. I am pleased to report that the noise levels were less than in Don Muang, registering an average of 73 decibels.While this is not grossly excessive it is still too loud for comfort and improvements are required. The factors which are limiting the noise at present are the high ceiling area which is not reflecting the sound down, the absence of a public announcement system, of useless radio and television outputs. Most of the noise appears to originate from high spirited and vociferous passengers. May I propose that the airport authorities abstain from any measure which would increase the present level of noise and set a target of reducing the average noise level by an easily achievable one decibel per year. This is a barely noticeable improvement, but in three years will reduce the noise power in the terminal by a factor of two! I would propose in particular:
1. Do not install the miserable audio loudspeakers which were everywhere in Don Muang, nor the useless giant LCD videodisplays. No doubt if allowed to do so the noisemakers of Don Muang will attempt to replicate the same cacophony as before.
2. Do not allow the open sided cafes and restaurants to broadcast music. At present one is already doing so and others will follow. The result will be the noise jungle of a BTS station.
3. Stop the use of piercing whistles by those directing traffic at the terminal building, the use of visible hand signals is sufficient.
4. Attention to points 2 and 3 will probably reduce the current noise level by the one decibel proposed as an annual goal. To plan further noise reduction, have made a detailed noise map of the entire terminal and its vicinity so that the areas of excessive noise can be identified and the sources suppressed.
None of these measures involve expense beyond the normal administration of the terminal. The entire environmental budget can instead be directed to solving the far greater problems of environmental degradation in Ladkrabang
Danthong Breen
People who Love Quiet Club

Bells of the Cows, Melody of the Mountains or Noisy Nusiance?

In the midst of Bangkok's symphony of noises, Quiet Bangkokian sometimes dreams of quiet Summer days in the mountain with only the delightful sound of a cowbell in the distance......

In a small French mountain village called “Huguets” there is total stand off between farmer Pascal Francoz and his neighbor, Daniel Brault. The bells of the peaceful cows of the first agitate day and night under the windows of the second who is a draftsman. The ringing of the bells are the origin of a bitter quarrel between the two which with the passing of years has become the symbol of a battle between rural and urban people. The bells are an “instrument of work” and the “music of our mountains”, proclaims the farmer with the support of all agricultural organizations. A “harmful sound effect”, retorts his neighbor, citing in support medical and social expertise, according to which the noise exceeds the tolerance level by 5 decibels.

The matter was brought, on Thursday October 5, before the judge of the magistrates' court of Aix-the-Baths. Arriving with his supporters to the sound of cowbells, Pascal Francoz deposited an inoffensive small bell with crystalline tinkling on the desk of his lawyer, while Daniel Brault exhibited on his side a model having a definitely less delicate sound. “This lawsuit is not a lawsuit against the bells, nor against pastoralism”, asssured his lawyer, Me François Bern, to indignant exclamations of the public. “We like the bells which are part of the Savoyard culture. The noise of the bells is a melody for those who walk in mountains. But when it enters on your premise, in your living room, in your bed room. [“Ouh! Ouh!” shouted the public], when it is there in the morning when one rises, at midday when one has lunch, the evening when one lies down, and one does not manage to find sleep… then it becomes a harmful effect. The cows have an undeniable talent. But if Rostropovitch came to play the violoncello under my windows, the first evening, I would be charmed, the second a little less, and if it continued on every day and every night of the year, I am sure that that would finish by my boiling over completely! “, he observed. Against the farmer, who has “7 hectares of ground” and who refuses, according to him, to take “minimal measurements”, the lawyer asked the court to impose a perimeter on the animals and to grant 4.000 euros of damages to Daniel Brault. In response to these arguments, Me Pierre Perez, the lawyer of the farmer, answered by exhibiting the certificates of several neighbors, certifying on their honour that “in the memory of man” the cows of Saint-Offenge-Below always carried cowbells, and that “they had never caused annoyance to anyone”. His client, he affirmed, showed goodwill, by withdrawing right now about fifteen bells leaving only a few to tinkle on the necks of his animals. In response to the expert opinions offered he opposed the counter-evaluation of the mayor - “the poor mayor spent almost the whole night there! ”. he concluded with a gentle sigh. “It is thus with serenity that I ask you to reject the complaint of the plaintiff and to advise him to settle elsewhere”, concluded Me Perez. Into his file for the judge, he inserted a judgment delivered by the Court of Appeal of Riom on September 7, 1995, which rejected a complaint for “abnormal disorders of the vicinity” deposited against the owners of one hen house: “Considering the hen is a harmless and stupid animal, so much so that no one has succeeded in training it, not even a Chinese circus; that its vicinity comprises much silence, apart from some tender clucks and cackles that range from a merry sound (laying of an egg) to serene (tasting of an earth worm), unless thrown into a panic (seeing of a fox); that this peaceful vicinity could inconvenience only those who, for other reasons, nourish a grudge against the owners of these chickens. The court will not judge on the complaints of the boat against the sailor, the flour against the baker, the violin against the leader of the orchestra, or the inhabitant of the locality against a hen”.

For the bell and the neighbor, the court decision will be given on November 7.

As reported in Le Monde, 7th October 2006

The Very Latest Noise Makers

Quiet Bangkok prides itself on introducing news of the very latest noise technology.
Read On!

"Toothbrush that plays music as you clean your teeth via your jawbone.”

Scientists have invented a remarkable toothbrush that lets you listen to pop songs while you scrub away -- by transmitting the sound waves through your teeth and jawbone to your ear.

The #7 device, called Tooth Tunes, plays for exactly two minutes.

Sweet. Now I can be one step closer to never having to hear silence again.

And if you thought that news item a horror, what about this?

Kiev (dpa) - A Ukrainian has invented a condom that plays music during sex, Korrespondent magazine reported Wednesday.

Scientist Hryhory Chausovsky developed the birth control device as a novelty, and as an aid for more pleasurable love-making, he said.

A miniature loudspeaker and motion sensor implanted in the condom's upper cuff provides a range of musical tones during sex.

Music volume depends on intensity of love-making. Tone varies based on the sexual position adopted by lovers, Chausovsky said.

"It (the condom's sound) is directly related to the emotional level of the users," he said.

The music volume generated by the condom would serve not only to assist lovers in obtaining higher quality sex, but also inform them when an erection is present, Chausovsky said.

The condom's main limitation is primitive sound quality, similar to tones produced by first-generation mobile phones. Testing has shown no danger of electric shock to users of the device, Chausovsky claimed.

"We are working on ways to improve this (the quality of the condom's sound)," he said.

An inventor in the east Ukrainian city Zaporizhia, Chausovsky said he was looking for a financial backer to put his musical condom, currently in the experimental stage, into mass production.

Condoms and other birth control devices are generally unpopular in Ukraine, a country suffering one of the highest HIV-infection rates in the world.

Sex novelty items nevertheless have found a small but growing market in recent years among the country's small middle class.

Midnight Blues

วิป วิญญรัตน์
เที่ยงคืนครึ่ง ผมตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเจาะถนน ความถี่แหลมสูงเดินทางขึ้นมา 12 ชั้น ทะลุแก้วหูอย่างไม่บันยะบันยัง ...อ้าปากหาวหนึ่งที เดินไปรินน้ำดื่ม 2 แก้ว นั่งจ้องเข็มวินาทีที่เดินหมุนไปรอบ ๆ เป็นวง 360 องศา – นับได้ 5 รอบแล้วหันกลับไปคลานขึ้นเตียงต่อพร้อม ‘พจนาซาราทุสตรา’
ตีหนึ่ง เปลือกตาผมหนักได้ซักหลายตัน อันมีผลมาจากลุกขึ้นมาอ่านปรัชญานิพนธ์ตอนดึก คนงานยังคงเจาะถนนอยู่ ผมปิดหนังสือแล้วนั่งห้อยขาอยู่ข้างเตียง จ้องออกนอกหน้าต่างไป ไฟสีเหลืองของรถเทศบาลส่องวับวาบ เห็นคนงานเป็นเงาลาง ๆ 2-3คน คนทำงานที่เหงาที่สุดในโลก...อาจจะรองจากยามกะดึก – สุนัขจรจัด เดินตามแมวเถื่อนอย่างสุขุมและมีจุดมุ่งหมาย ผมลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำพลางฮัมเพลงทำนองบลูส์ต้นฉบับที่พึ่งนึกได้ พลางใช้สายน้ำจากร่างกายที่กระทบส้วมเป็นเครื่องประกอบจังหวะ เสร็จกิจ ผมเปิดทีวีดูพลางตัดเล็บไปด้วย
ตีสอง คนงานเจาะถนนกลับไปแล้ว ความเงียบกลายเป็นสิ่งทิ่มแทง บนฟ้าไม่มีดาวซักดวงเนื่องจากโดนมลภาวะของสังคมเมืองกลบหมด คนงานก่อสร้างเดินเล่นสูบบุหรี่ ผมสามารถเห็นแสงไฟจากบุหรี่ของเขาอย่างชัดเจน เขาคงนอนไม่หลับเหมือนผมและเหมือนคนเมืองอีกหลายคน
ผมเก็บพจนาซาราทุสตราที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา ปิดไฟนอนห่มผ้า แล้วผล็อยหลับไปในทันที
ตี 3 ครึ่ง ผมตื่นขึ้นมาพร้อมเพราะเสียงเจาะถนนอีกหน คราวนี้ดังทรมานรูหูกว่าเดิมเนื่องจากย้ายที่ใกล้เข้ามา แทบจะรู้สึกถึงแรงสว่านที่วิ่งมาตามพื้น แก้วหูคล้ายจะทะลุเพราะแรงสะเทือน...........พยายามจะข่มตานอนต่อ จินตนาการให้เสียงเจาะถนนกลายเป็นเพลงกล่อม พยายามฟังให้เป็นเสียงดนตรี แต่เชื่อว่า ถ้าบีโทเฟ่นได้มาฟังเสียงนี้คงไม่รีรอที่จะตัดหูทิ้งไม่ต่างจากแวนโกะ นึกได้แล้วผมหลับไปอีกหนด้วยความทรมาน
หกโมงครึ่ง ผมตื่นขึ้นมาจากหลับ คาดว่าคงเป็นอาการหลับที่สงบที่สุดนับตั้งแต่ออกจากท้องแม่มา ผมกวาดตาไปรอบ ๆ .......เห็นหมอนที่นอนชุ่มไปด้วยเลือดและใบหูมนุษย์คู่หนึ่งตกอยู่ข้าง ๆ

Quiet Bangkok - Noise Level Meters

A comment below requests information on the availability of noise meters. Like mobile telephones there is a wide range available. The following paragraph is buried in one of the archives.

For the serious campaigner against noise, a noise level meter is a necessary weapon! The simplest kind which gives an instantaneous measure of noise level is sufficient for spot measurements. With the evidence of a decibel figure one’s complaint has real relevance. The model I use is a TES-1350A made in Taiwan. I have used it for over two years without problem and its accuracy compares well with far more expensive models. Specifications, prices, and ordering information may be seen on the web-site http://www.tes.com.tw/

Evidence regarding habitual noise levels require an instrument that can give a reading that has been averaged over several hours, say the ten working hours, or a full day. However, we usually want to know where a present noise ranks on the tolerable or intolerable scale of noise such as that illustrated on the noise table below. For this purpose the TES-1350A is adequate.

How to make noise about noise

Following difficulty in submitting complaints about noise to BTS, Quiet Bangkok thinks it opportune to repeat a post which is buried below in the archive.

To complain about noise there are several options. For a one-off all night party or a noisy car left with the engine running etc. your local police station is the best option. If you report that you saw three men murder someone, they will record it but are unlikely to do much. But if you complain of excessive noise at three in the morning a policeman will probably arrive on a motorbike to admonish the cause. If there is a long term source of noise such as a karaoke night club you may get help once, but the problem will recur.

Try the following:
Central police contact number 191. They may be more effective than you in generating action from your local station.
Bangkok Metropolitan Administration 1555
Pollution Control Unit 1650

สถานีตำรวจในท้องที่ 191
ร้องทุกข์เสียงดัง กทม 1555
กรมควบคุมมลพิษ 1650


For more serious letter writing, mail to the Governor of Bangkok:

อภิรักษ์ โกษะโยธิน
ผู้ว่ากรุงเทพมหานคร
173 ถ.ดินสอ
แขวงเสาชิงช้า,เขตพระนคร
กทม 10200

Apirak Kosayothin,
BMA office
173 Din-Sor Road,
Sao Chingchaa,
Pranakorn Area
Bangkok 10200

email: apirak@bma.go.th
and please send a copy to: nathanon@bma.go.th ,high ranking and efficient official in BMA

For loud and clear complaints about noise on the BTS rail system, go for:
See following post

BTS Contact

For loud and clear complaints about noise on the BTS rail system, go for:
Dr. Anat Abhapirama, Adviser to BTS Board of Directors
1000 Pahonyothin Road,
Jatujak Area,
Bangkok 10900
tel: 02 617 7300 ext 1884 ( hot line centre )
fax: 02 617 7133, 02 617 7155
email to BTS : nuduan@bts.co.th

์

ดร. อาณัติ อาภาภิรมย์

อาคารบีทีเอส 1000 ถนน พหลโยธินลาดยาว จตุจักร

กรุงเทพฯ 10900
โทรศัพท์ : (66) 2617 7300 ext. 1884
โทรสาร : (66) 2617 7133, 2617 7155
อีเมล์ : nuduan@bts.co.th
ศูนย์ฮ้อตไลน์: (66) 2617 6000
ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวบีทีเอส : (66) 2617 7340

ZENN - Zero Emission No Noise

Zenn is an electric car, known in Europe as Microcar. Several tens of thousands of them already run on Europe's roads and there are 800 distributors in 14 countries. The original design is by a Canadian company called Feelgood Cars and they will be marketed in North America from August this year. A link to the company website is given in our links column on the right side of this page.
What a dream if they appeared on the roads of Bangkok:

NO POLLUTION, NO NOISE

Here are the specifications:
Maximum Speed: 45 Km/hr
Distance on a charge: 56 Km
Recharge: 8 to 9 hours: an 80% charge can be achieved in 4 hours
Batteries: six 12V electrolytic batteries, giving 5 HP
There is also a version using Li ion batteries which allows a distance of 100 kms between charges, but charge time is 10 to 12 hours.

Well, yes, the car looks a bit stubby, but think of the parking advantage. Please, readers of Quiet Bangkok, please begin to import, buy, manufacture locally; what a dream city we can have.

Useful Table - Those Decibels Again

Common Noise Levels and Typical Reactions Below is a useful comparative table of noise levels. But what does Apparent Loudness mean? Alright, it is a bit complicated! Let us start at a noise level of 70 db. We experience this sound because a certain level of noise energy is reaching our ears. Now suppose we double the energy reaching our ears. A noise meter will tell us that the noise level is now 73 db (a rise of 3 db in noise measured on the meter is always due to a doubling of the noise energy level in the air around us, e.g. 43 db has twice the noise energy of 40 db, 63 db has double the noise energy of 6o db and so on) . But the sense of sound in our brain does not react to the noise energy level in the same ratio. A rise from 70 db to 73 db does not feel to us like a doubling of the noise, it sounds like much less. For us to think that the noise has doubled, the noise energy level outside has to increase TEN times (which a noise meter will register as an increase of 10 db)! So if we start at 40 db and increase the noise to 50 db, the real noise energy outside has increased 10 times, but our ears tell us that it has only increased 2 times i.e. the apparent loudness has doubled. If we increase further to 60 db, the real noise is now 100 times greater but our ears tell us that it has increased 2 times from 40 to 50 db, and another two times from 50 to 60 db or 2 x 2, or 4 times altogether. Increase the noise once more from 60 to 70 db (the noise outside has now gone up 1000 times more than at 40 db); our ears tell us it has gone up 2 x 2 x 2 or 8 times compared to 40 db. Finally increase the noise outside another 10 times. A meter will record an increase from 70 to 80 db; the actual noise energy has now increased 10,000 times but our ears tell us it has gone up 2 x 2 x 2 x 2 or 16 times greater than it was at 40 db. So there you are! Let me summarise: 40 db Reference level -----------Real Noise Level ----------APPARENT LOUDNESS 50 db -----increased by 10-------------- increased by 2 60 db -----increased by 100------------ increased by 4 70 db -----increased by 1000 -----------increased by 8 80 db -----increased by 10000 ---------increased by 16 ************(compared to the levels at 40 db)**********

Activity	Noise Level [dB(A)]	Apparent Loudness	Typical Physical Response
Rocket launching	180		Danger level
Threshold of pain Gunshot Jet engine taking off	140		Danger level
Military jet Air raid siren Shotgun Hydraulic press (3 m away)	130	512 times as loud	Limited ability to hear amplified speech. Noise may cause pain. Can damage hearing after 3.75 minutes exposure per day
Car horn Propeller aircraft Air-raid siren	120	256 times as loud	Can damage hearing after 7.5 minutes exposure per day
Sand-blasting Squealing pigs Inboard motorboat Typical night club Unsilenced motorcycle (7m away)	110	Over 128 times as loud!!	Maximum vocal effort. Can damage hearing after 30 minutes exposure per day
Amplified Rock Music	110-130	Over 128 to 512 times as loud!!	Can damage hearing after 3.75 - 30 minutes exposure per day
Helicopter Motorised/power mower	105		Can damage hearing after 1 hour exposure per day
Jet takeoff @ 500m Train horn @ 30m Diesel truck Pneumatic drill/jackhammer	100	64 times as loud	Can damage hearing after 2 hours exposure per day
Heavy truck @ 15m Busy city street passing motorcycle Lawn mower Loud shout Sreaming child	90	32 times as loud	Very annoying. Can damage hearing after 8 hours exposure per day
Average factory Electric shaver	85
Busy traffic intersection Motorway construction site Outboard motor Alarm clock (with bell) Freight train (15m away)	80	16 times as loud	Annoying .
Motorway traffic @ 15m Roadside traffic Train horn @ 500m Vacuum cleaner Mixer electric sewing machine Noisy restaurant Conversation in a loud voice	70	8 times as loud	Telephone use difficult.
Washing machine/dishwasher	65
Light car traffic @ 15m City or commercial areas Noisy office Normal conversation Clothes dryer Background music	60	4 times as loud	Intrusive.
Quiet office	50	2 times as loud	Speech interference.
Refrigerator	45
Quiet residential area Kitchen/bathroom Public library	40	Arbitrary Base Reference Level	Quiet .
Leaves rustling Very soft music Recording studio Living/dining/bedroom	30	1/2 as loud	Very quiet.
Threshold of sound perception	10	1/8 as loud	Just audible.
Threshold of hearing	0	N/A	Not audible.

Noiseopolis

The Nation: Sunday 2nd July

'No measures to curb noise from airport'

Nation: Sunday 30th July
A top ear and hearing expert has expressed concerns about noise pollution around the new Suvarnabhumi Airport, saying the government has taken no measures to deal with it.

"The government lacks clear regulations," said Dr Suchitra Prasansuk, director of the Otology Centre at Siriraj Hospital.

Suchitra said the business-first mentality meant more housing estates being built near the new airport despite the hazard of permanent ear damage as a result of long-term exposure to noise pollution with more flights per minute than Don Muang Airport currently handles.

"In Osaka they built an airport far away from the city," she said.

Jet-engine sound often reaches 120 decibels while the normal acceptable level is 70.

Most susceptible are schools in the airport's vicinity. Suchitra said that aside from ear damage, long exposure to loud noise from the airport could lead to children in the area developing aggressive behaviour. She said some 20 per cent of students in urban schools next to major roads developed hearing impairment.

"Many don't have their ears examined, and if they're not functioning well they conclude that that's just the way it is," Suchitra pointed out. "People know nothing and think nothing about it. If you can't hear well for five to seven days [and do not seek treatment] you could ended up developing permanent damage."

Suchitra said one way of tackling the issue was to install noise-measurement boards at the new airport and other major traffic spots to warn people of the dangerous level of noise.

Pravit Rojanaphruk

The Nation

Quiet Bangkok - No to TV in Skytrain

Commuters want peace quiet

Published on Jun 21, 2006

If Bangkok isn't already noisy enough, now there is TV inside the Skytrain

People fed up with noise pollution in Bangkok have turned their wrath on the operators of the Skytrain over loud television sets installed in train carriages.

They recently formed a group and issued their first statement yesterday calling on the mass transit operator to stop bombarding them with unwanted noise.

"It's tiring and we don't like the noise. We have to put up with visual pollution and now noise pollution," said Panchalie Sathirasas, a well-known potter who represents the newly-formed People Who Love Quiet Club.

Television monitors have been installed by BTS on six of its trains to show advertisements with the volume turned up. The test run, said a BTS public relations official, began earlier this month.

But Panchalie, who formed the group with 90 others, including academics, writers, office workers and media people, said it was time to oppose the new audio-visual ads inside the carriages.

It was bad enough that commuters had to listen to blaring television sets on the platforms while waiting for a train.

"It's loud outside [on the platform] but it used to be quiet inside [the carriage].

"We put up with it. But they're taking too much advantage of us now.

"It's also tasteless and perhaps illegal," she said.

The group's statement issued to The Nation said their peace of mind had been disturbed by this latest attempt to force advertising on commuters.

"When we go to work in the morning, our heads are still clear but we're forced to listen to these televisions.

"When we return home we are tired and need rest. Instead we have to put up with this irritating noise again which causes headaches and a bad mood," the group said.

"Please spare our ears . . . We have enough with other noise intrusion."

Other countries, Panchalie said, do not allow the volume to be turned on.

"We will wait for their response. But we shall continue [the protest] and the numbers will grow," she vowed, saying two weeks should be enough time for the BTS management to do something.

Panchalie said the group had contacted Bangkok Governor Apirak Kosayodhin but had received no reply from him.

The Skytrain management has made no response to the complaint, saying only that

the matter was a "sensitive" issue.

"I'll inform you later," Kannikar Tor-trakul, a BTS public relations officer, said about the Skytrain management meeting to discuss the matter.

For now, it seems, the television are there to stay.

Pravit Rojanaphruk

The Nation

Protest at TV advertising on Skytrain

แถลงการณ์

“ เราไม่เห็นด้วยกับการติดตั้งโทรทัศน์ในรถขนส่งมวลชนบีทีเอส”

เราคือกลุ่มผู้โดยสารรถขนส่งมวลชนบีทีเอส ซึ่งชื่นชมการบริหารที่ได้มาตรฐานของบีทีเอสมาก่อน เนื่องจากทำให้เราประหยัดเวลา สามารถเดินทางไปยังจุดหมายได้อย่างสะดวกสบาย แต่เราไม่เห็นด้วยกับการที่บีทีเอสได้ติดตั้งโทรทัศน์ในตู้โดยสาร โดยเฉพาะการเปิดเสียงซึ่งทำให้รบกวนความสงบ ในขณะที่เราต้องการพัก ใช้ความคิด หรืออ่านหนังสือขณะโดยสารบีทีเอส เสียงในบีทีเอสทำให้เราเกิดความเครียด ไม่ว่าจะเป็น ช่วงเช้าตอนไปทำงาน ขณะที่สมองเรายังแจ่มใส แต่ต้องถูกยัดเยียดให้ฟังเสียงจากโทรทัศน์ หรือเวลาเย็นยามกลับบ้าน ด้วยความ เหนื่อยล้า ต้องการพักผ่อน แต่กลับต้องทนฟังเสียง อันน่ารำคาญ ทำให้หงุดหงิดและปวดหัวมาก เรารู้สึกถูกรบกวนสุขภาพจิต และ ถูกเอาเปรียบ จึงเขียนแถลงการณ์ฉบับนี้ขึ้น เพื่อขอให้บีทีเอสยุติการติดตั้งโทรทัศน์ โดยเฉพาะยุติการเปิดเสียง โปรดทำบีทีเอส ให้เป็นรถไฟฟ้าที่มีรสนิยมดีเสมออารยะประเทศ นอกจากทำให้ผู้โดยสารผ่อนคลายแล้ว กรุณาทำให้เราสบายหูด้วย โปรดรับทราบว่า มีงานวิจัยว่าโฆษณาเสียงดังตลอดเวลา นอกจากก่อให้เกิดความรำคาญตึงเครียดแล้ว ยังไม่มีผลต่อการตัดสินใจในการบริโภค มิหนำซ้ำ ยังทำให้เกิดความเหนื่อยล้า เกิดความรู้สึกด้านลบต่อสินค้า เราอยากให้ท่านบริหารบีทีเอสให้เป็นรถไฟฟ้าที่มีชื่อระบือไกล ว่าเป็นบริการที่มีรสนิยมดี ไม่เอาเปรียบผู้โดยสาร ปลอดมลพิษทางเสียง มลพิษทางสายตา เราถูกระรานจากเสียงดังต่างๆข้างนอกจนเกินพออยู่แล้ว

The number of those who have signed the statement protesting noise on BTS now exceeds 500

รายชื่อผู้ประท้วงเสียงดังในรถไฟฟ้าบีทีเอส

รายชื่อผู้ประท้วงเสียงดังในรถไฟฟ้าบีทีเอส

รายชื่อผู้ประท้วงเสียงดังในรถไฟฟ้าบีทีเอส

1. เพ็ญศรี เผ่าเหลืองทอง ผู้แทน ‘ชมรมคนเกลียดเสียงดัง’

2 ปานชลี สถิรศาสตร์ ผู้แทน ‘ชมรมคนรักความเงียบ’ -

3 อรยา สูตะบุตร ผู้แทน “ ชมรมหรี่เสียงกรุงเทพ ”

4 ดร.แดนทอง บรีน ประธานกรรมการบริหารสมาคมสิทธิเสรีภาพของประชาชน

5. ดร. อู่ทอง โฆวินฑะ ม.ธรรมศาสตร์

6. รัศมี เผ่าเหลืองทอง สถาบันอาศรมศิลป์

7. ดร.กาญจนา กาญจนสุต สถาบันเอ.ไอ.ที

8. ไพจง ไหลสกุล กรรมการผู้จัดการ บ. มัลติมีเดีย เมคเกอร์ จำกัด

9. จิราภรณ์ วิญญรัตน์ องค์กรอิสระ

10. ณิพรรณ กุลประสูตร GM Group

11. โตมร ศุขปรีชา บรรณาธิการบริหาร นิตยสาร จี.เอ็ม

12. ปนัดดา เลิศล้ำอำไพ ธ.กรุงเทพ จำกัด (มหาชน)

13. อรุษา กิตติวัฒน์ นักเขียน

14. ดร. ชาร์ลส์ ฟรีแลนด์ ม.มหิดล

15. เอมอร นิรัญราช ม.ศิลปากร

16. ดร.กรรณิกา จรรย์แสง ม.ศิลปากร

17. ภรณี เจริญสมจิตร ม.ศิลปากร

18. มนัส สิริปราชญา นักแปล

19. อัญชิษฐา ผ่องใส นักเขียน

20. นพ.ต่อพงศ์ รุกขพันธ์

21. น.พ.มารุต เหล็กเพชร

22. นพ.สุรวุฒิ เจริญขจรชัย

23. พญ.ขนิษฐา ชัยพิริยะศักดิ์

24. นพ.วิทยา วันเพ็ญ

25. ทิพย์ สุขวิวัฒน์ นักเขียนธุรกิจบันเทิง

26. ยอด สุขวิวัฒน์ นักธุรกิจวงการบันเทิง

27. ชุลิต สุขวิวัฒน์ นักกฎหมาย

28. จรรยา สุขวิวัฒน์ พนักงานบริษัท

29. Edwin van Doorn ชาวต่างชาติอาศัยอยู่ในเมืองไทย

30. สมใจ นิยมาภา สำนักงานคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ

31. สว่าง สิมะแสงยาภรณ์ จิตรกร

32. สุชาดา ตันติสุข ออกแบบ

33. สิริอร โชติพาณิช ธ.กรุงศรีอยุธยา

34. สุดารัตน์ อุตรานนท์ ธ.กรุงศรีอยุธยา

35. พจมาน โสมอินทร์ IOM

36. สุกัญญา ชลศึกษ์ ศิลปินแห่งชาติ

37. สมสวาท โชติกเสถียร อิสระ

38. ทัดจันทร์ ศิริวัฒนกุล อิสระ

39. ศรีจันทร์ อัสสกุล เจ้าของกิจการ

40. รัชนี ยงสุขมงคล พนักงานบริษัท

41. อรนุช วิวัฒน์เจริญกิจ พนักงานบริษัท

42. ศิริวรรณ มีแก้ว แม่บ้าน

43. จุฑาภา เจริญวรรณ เจ้าของกิจการ

44. ณหทัย เจริญวรรณ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

45. วรวีร์ เจริญวรรณ วิทยาลัยอาชีวะเสาวภา

46. ชุติมา สุวรรณกุล ครูสอนโยคะ

47. อภิวัฒน์ ธนะปุระ นักออกแบบกราฟฟิก

48. ม.ร.ว. สายสิงห์ ศิริบุตร สังคมสงเคราะห์

49. เสาวรภย์ ปัญญาชีวิน อิสระ

50. วิภาภรณ์ ปราโมช ณ อยุธยา นักประชาสัมพันธ์

51. วรพงศ์ สุวงศ์ นักออกแบบ

52. วินิตา สุวงศ์ นักศึกษา

53. น้ำผึ้ง ฉวีบุญยาศิลป์ โปรดิวเซอร์ภาพยนต์

54. กรชวาล น้ำใจดี

55. กนกศักดิ์ ศิริสาริโภชน์

56. ธเนศ จันทร์เกตุ รองบรรณาธิการ นิตยสาร Living etc

57. ทวีศักดิ์ ใยเมือง บ.มติชน จำกัด

58. สุภา ใยเมือง มูลนิธิเกษตรทางเลือก

59. นารีรัตน์ ปฐมกสิวัฒนา ธ.กรุงเทพ

60. เสริมสุข เธียรสุนทร สถาบัน KMIT

61. พรพิมล แก้วดุสิต บ. ช็อยส์ โซลูชั่น จำกัด

62. สมคิด ชัยจิตวณิช ช่างภาพ

63. ชมพู ตระกูลเลิศเสถียร นักเขียน

64. สุรนุช ธงศิลา พนักงานบริษัท

65. ณัฏฐ์อภิรุฒิ สุตนันท์ พนักงานบริษัท

66. จิรายุ แก้ววัฒนะ ร้านชา China Journal

67. ชูเลิศ จิตเจือจุน วิศวกร

68. จิรพรรณ โสมอินทร์ กระทรวงเกษตรฯ

69. ภัทราวดี ภัทรนาวิก ผู้สื่อข่าว

70. สุมิตรา ศรสงคราม เจ้าของกิจการ

71. ประไพพรรณ อินทรักษา กระทรวงยุติธรรม

72. วรรณา สวัสดิ์ศรี นักประพันธ์

73. ปราโมทย์ ทองสมจิตร ข้าราชการ

74. จรรยา กุมภะสาโณ เจ้าของกิจการ

75. สุวรรณา อัศวเรืองชัย นักเขียนอิสระ

76. ชินชาติ วัฒนสุชาติ นักกฏหมาย

77. ภัสสิริ ศรสงคราม รร.เซ็นต์ฟรัง

78. จิรวิตร ศรสงคราม รร.สวนกุหลาบ

79. อธิก ศรสงคราม นักดนตรี

80. แกร็นท์ เพ็ค ผู้สื่อข่าว

81. วารุณี ต่อศรีเจริญ ผู้สื่อข่าว

82. ดำเนิน การเด่น ทนายความ

83. ระรื่น การเด่น อิสระ

84. โชโกะ ฮิราตะ พนักงานบริษัท

85. สิริพร ศิริเสรี บ.สตาร์ ริชเชอร์ กรุ๊ป จำกัด

86. พนานวล เลิศไม้ไทย เจ้าของกิจการ

87. อรภรณ์ ปริยพงศ์ เจ้าของกิจการ

88. นิตยา สุเรียมมา นักเขียนคอลัมน์

89. เรณู เจ๊ะวัง เจ้าของกิจการ

90. สุวรรณา เกรียงไกรเพ็ชร์ ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร

91. พรรัตน์ วชิราภัย

92. ตรีวิทย์ บุญกวีศิลป์ นักเขียน

93. บุญสิทธิ์ เลาห์บุตรี นักเขียน

94. สุภาภรณ์ เงินท้วม พนักงานบริษัท

95. ยุพิน จันทร์เจริญสิน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

96. ดร.กิตติ โฆษะวิสุทธิ์ ธ. กรุงเทพ จำกัด (มหาชน)

97. ดร. ระวีวรรณ ประกอบผล นักธุรกิจ นักวิจัยตลาด

98. ธาตรี ประกอบผล สถาปนิก

99. ธันดล ประกอบผล สถาปนิก

100. ดร. สุยดา ด่านสุวรรณ นักแปล นักเขียน

101. พร้อมพร เวชชาชีวะ พนักงานบริษัท

102. ธาริณี ทวีเจริญ ธ.กรุงเทพ จำกัด (มหาชน)

103. นุชรียา ชุลีวัฒนกุล พนักงานบริษัท

104. ณัฏฐา เจียมจิรังกร พนักงานบริษัท

105. ชนิดา ไทยอุบล TFAC

106. เนืองนิมมาน ณ นคร Born Distinction Company

107. ธิติมา อุรพีพัฒนพงศ์

108. บรู๊ช วอลเลซ นักเขียนโฆษณา

109. ทำเนียบ อุฬารกุล

110. การะเกตุ ศรีปริญญาศิลป์ นักเขียน

111. วารุณี เวสสธาดา City Bank

112. ม.ล. สุรสวัสดิ์ ศุขสวัสดิ์ นักวิชาการ

113. สิเรียม ศุขสวัสดิ์ ณ อยุธยา นักเรียน

114. ดร.สุธีรา ศุขสวัสดิ์ ณ อยุธยา นักวิชาการ

115. ไพฑูรย์ ไหลสกุล (คนหน้าขาว) นักแสดง

116. กันยารักษ์ ไหลสกุล นักแสดง

117. ด.ญ. เพ็ชรไพฑูรย์ ไหลสกุล

118. ดร.ไชยวัฒน์ ค้ำชู คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

119. กรรณิการ์ สถิรอังกูร ค้าขาย

120. พรจิตต์ พงศ์วราภา GM Group

121. พิศพิไล เทสตาร์ด อาชีพอิสระ

122. ดร.สายฤดี วรกิจโภคาธร ผอ.สถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว

123. ไรรัตน์ สุวรรณรัตน์ รังสิตพล องค์กรระหว่างประเทศ

124. ดร. นิรันจันทร์ เมธา นักวิจัย

125. สมนึก หริการบัญชร เจ้าของกิจการ

126. ศรัณยู สถิรศาสตร์ เจ้าของกิจการ

127. อรอุมา สุเมธพาณิชย์ บ.นิสสัน ออโตโมบิล จำกัด

128. ศรีสมร หาญไพบูลย์ ร้านค้า

129. ศิริวรรณ หาญไพบูลย์ เภสัชกร

130. สุดาพร หาญไพบูลย์ กระทรวงการต่างประเทศ

131. นันทินี จันทพลาบูรณ์ โรงเรียนรุ่งอรุณ

132. อภิดลย์ เจริญอักษร โรงเรียนรุ่งอรุณ

133. เกื้อกมล นิยม โรงเรียนรุ่งอรุณ

134. ศิริลักษณ์ พุทธโคตร โรงเรียนรุ่งอรุณ

135. สุพจนีย์ สกุณา โรงเรียนรุ่งอรุณ

136. อรพิมพ์ จิระศรีปัญญา โรงเรียนรุ่งอรุณ

137. รวิภา เชี่ยวเจริญ โรงเรียนรุ่งอรุณ

138. ปิยพงศ์ โมกขพันธุ์ โรงเรียนรุ่งอรุณ

139. ธัญลักษณ์ สุนทรมัฎฐ์ โรงเรียนรุ่งอรุณ

140. กฤษ คล้ายวิจิตร โรงเรียนรุ่งอรุณ

141. ชัยวัฒน์ พุ่มเฟือง โรงเรียนรุ่งอรุณ

142. คมสัน เสนวิมล โรงเรียนรุ่งอรุณ

143. เรไร ท่าผา โรงเรียนรุ่งอรุณ

144. อรทัย ดาลี โรงเรียนรุ่งอรุณ

145. ราวรรณ ญาณเพ็ชร์ โรงเรียนรุ่งอรุณ

146. รักชาติ นาครัตน์ โรงเรียนรุ่งอรุณ

147. ประกิต กัณหา โรงเรียนรุ่งอรุณ

148. สุมิตรา อัตวานิช โรงเรียนรุ่งอรุณ

149. มณีรัตน์ ศรีบำรุงเกียรติ โรงเรียนรุ่งอรุณ

150. เสมอแข พัวภูมิเจริญ โรงเรียนรุ่งอรุณ

151. อารมณ์ แสงสว่าง โรงเรียนรุ่งอรุณ

152. โชติกา นิตยนันธ์ อาศรมศิลป์

153. ชิตวัน สมรูป อาศรมศิลป์

154. อดิสร จันทรสุข อาศรมศิลป์

155. มัลลิกา ตั้งสงบ อาศรมศิลป์

156. วันใหม่ นิยม อาศรมศิลป์

157. ปวลักขิ์ สุรัสวดี อาศรมศิลป์

158. กิติยา โสภณพนิช อาศรมศิลป์

159. ทรงพร ทาเจริญศักด์ ม.เทคโนโลยี สุรนารี

160. ดร.ญาดา อรุณเวช ม.เกษตรศาสตร์

161. กฤติมา ทศชนะ พนักงานบริษัท

162. ชัชวาล ชูสกุล พนักงานบริษัท

163. บูรพา อารัมภีร์ กฟผ.

164. อัจฉรา ทีสกุล พนักงานบริษัท

165. ปิยะวีร์ รื่นจินดา กลุ่มรักเด็ก

167 เปรมฤดี วอนสูงเนิน โรงเรียนรุ่งอรุณ

168 วราภา เบลลาวอน พนักงานบริษัท

169 จรรยา วงศ์สุรวัฒน์ รับจ้าง

170 ศรีวรรณ เจนหัตการกิจ มศว.ประสานมิตร

171 อรศิริ นิกูลกาญจน์ พนักงานบริษัท

172 วิรงรอง นิกูลกาญจน์ นักแปล

173 เอื้อพร โรบินสัน องค์กรอิสระ

174 ภิญโญ ไตรสุริยธรรมา บ.ก. Onopen

175. กมล กมลตระกูล นักเขียน

176. พ.ญ.วิจิตร งามขจรวิวัฒน์

177. จารุปภา วะสี สำนักข่าวครอบครัว มูลนิธิเครือข่ายครอบครัว

178. คุณปรียา แววหงษ์ พนักงานบริษัท

179. วิทยา ต่อศรีเจริญ สำนักพิมพ์วิตตี้กรุ๊ป

180. ศรีเรือน รัตนพรรณ พนักงานบริษัท

181. ภัทรนิษฐ์ อิ่มอำไภย วิวาลดี้ ซีซั่นส์ คอมมูนิเคชั่นส์ คอนซัลแทนส์

183. เหมือนปอง จันโทภาศ Stockholm Environment Institute

184. สุนันท์ สุทธิกรคัมภีร์ องค์กรแรงงานระหว่างประเทศ ILO

185. ธนาคม ชราปทีป อาศรมศิลป์

186. ม.ล. วราภา อุกฤษณ์ อาศรมศิลป์

187 อนุรัจน์ มณีพันธุ์ หนังสือพิมพ์

188. นิธินันท์ ยอแสงรัตน์ หนังสือพิมพ์

189. มุทิตา พานิช นักแปล

190. สันติ โอภาสภากรกิจ นักธุรกิจ

191. อัญชนา สิมะแสงยาภรณ์ งานอิสระ

192. ขนิษฐา บุญปาน อาจารย์พิเศษ ม.ศิลปากร

193. อภิญญา วงศ์วิวัฒน์ไชย ผอ.โรงเรียนเอกชน

194. ดร.ดาราวรรณ เด่นดำรง มูลนิธิสายธารธรรม

195. ดร.มาลินี แก้วเนตร ม.ธรรมศาสตร์

196. วารี ชินสิริกุล ทนายความ

197 วิไล ชินสิริกุล องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ (อพวช.)

198.พิษณุ พานิชสุข สำนักงานทนายความ

199. เพทาย เขียวอ่อน สำนักงานทนายความ

200.ดวงแข พิกุลแก้ว สำนักงานทนายความ

201.สมพร แก้วจันทร์กมล สำนักงานทนายความ

202.สุพรรณรัตน์ อนุเขตร์ สำนักงานทนายความ

203.สิริชยา เจริญสุวรรณ สำนักงานทนายความ

204. พิณรี สัณฑ์พิทักษ์ ศิลปิน

205. ธัญญพร อารียา ครู

206. พนิตา ผ่องสุวรรณ IT ONE co,ltd

207. หรรษา จรรย์แสง นักวิจัย

208. กรรณิการ์ อุโฆษกุล ข้าราชการ

209 รศ.รสลิน กาสต์ อาจารย์

210. ริคชาร์ด กาสต์ ศิลปิน

211. รงคกร อนันตศานต์ อาจารย์

212.ธัญยธรณ์ นาราเต็มทรัพย์ Health & Cusine

213. ชนานันท์ สุนทรนนท์ GM magazine

214. สุรีวัลย์ บุตรชานนท์ Teen & Family

215. ศิริพร แสงทวี easyhealth & beauty

216. หนึ่งฤดี โลหผล ครู

217. ณัฐิยา โลหผล นักธุรกิจ

218 . วาสนา ชินวรากร หนังสือพิมพ์

219 นายจตุรงค์ นภาดล International Promotion and Exhibition Co.,Ltd

220 นายเกียรติศักดิ์ นภาดล นักศึกษา

221 นางสมศรี ผดุงทรัพย์ งานอิสระ

222 นางสิริรัตน์ ผดุงทรัพย์ งานอิสระ

223 นายพลัฏฐ์ ผดุงทรัพย์ งานอิสระ

224 นางสารินี แสงสุวรรณโต ข้าราชการ

225 นายชัยวัฒน์ แสงสุวรรณโต ผู้จัดการบริษัทเอกชน

226 นางสุวิมล พลจันทร ช้าราชการ,อาจารย์

227 นางสุภาพ ผดุงทรัพย์ งานอิสระ

228 ผศ.ดร. ธนิต มาลากร ข้าราชการ, อาจารย์

229 นายไพชยนต์ บริบูรณ์พานิชกิจ นักศึกษา

230 นางสาวสรณยศ กิตติกุลวงศ์ พนักงานบริษัท

231 นางสาวเมษา บุญเสริฐ พนักงานบริษัท

232 นางสาวเนตรศุลี นิโครธานนท์ นักศึกษา

233 นางสาวสายรุ้ง ชัยรัตน์สุวรรณ นักศึกษา

234 นายสนทรรศ์ มีสุข พนักงานบริษัท

235 นางสาวพรทิพย์ อมรรุ่งมีธรรม นักศึกษา

236 นางสาวสุธรมาศ เลิศในสัตย์ พนักงานบริษัท

237 นางสาวสุวนิตย์ ลีรุจิกุล ช้าราชการ,อาจารย์

238 นางธัญกมล สีดอกไม้ พนักงานบรัษัท

239 นายสมศักดิ์ วงษา ธุรกิจส่วนตัว

240 นางสาวสรัญญา สุคันทรจันทร์ นักศึกษา

241 นางสาวนันท์ศิริ เอี่ยมสุข พนักงานองค์กรนานาชาติ

242 นางสาวดวงนภา เกตุอยู่ งานอิสระ

243 นางสาวแม้นสรวง ชาลีวัลย์ งานอิสระ

244 นางสาว ปิยพร แสงแก้ว งานอิสระ

245 นางสาวเปี่ยมพร ป้องนพภา พนักงานบริษัท

246 นางสาวพรรวี นาคพิพัฒน์ นักศึกษา

248 นายมนสิช สมัย นักศึกษา ม. จุฬาลงกรณ์

249 นายจุมพล ไกรทอง นักศึกษา

250 นางสาวราธนา รัตนไพศาล ช้าราชการ

251 นางสาวอาภรณ์ ปรีดาเกษมสุข ช้าราชการ

252 นางสุวณี ชาติวัฒนสุคนธ์ ช้าราชการ

253 ดร. ลัดดาวัลย์ ผดุงทรัพย์ ช้าราชการ

254 นายวิชัย ผดุงทรัพย์ ข้าราชการ

255 นายธรณ์ พ่วงชูศักดิ์ งานอิสระ

256 นางสาวสลิตา สีดอกไม้ นักศึกษา

257 นายกอบโชค สง่าเม่น งานอิสระ

258 นางสาวศิริกัญญา อัศวชัย พนักงานบริษัท

259 นายวีรวัฒน์ อภิธนวิทย์ นักศึกษา

260 นางสาวชุลีพร ประชากิจบำรุง พนักงานต้อนรับสายการบิน

261 กวินฟ้า นุ้ยปรี นักศึกษา

262 ณัฐภูมิ นาคพงศ์ นักศึกษา

263 ชวาบุญ ชัยศรี นักศึกษา

264 สุภางพิมพ์ ศิริสุนทร พนักงานต้อนรับสายการบิน

265 เจนสกุล พิบูลเกษตรกิจ นักศึกษา

266 จุฑาทิพย์ อรัญเขต พนักงานบริษัทน

267 ปรารถนา รัตนพงษ์ พนักงานบริษัท

268 ศุกลรัตน์ กิจรุ่งไพศาล พนักงานบริษัท

269 วาสินี ตุงคะเกษตริน พนักงานบริษัท

270 ภัสสรา มีผล พนักงานบริษัท

271 พัสสกร นิภาธรางกูร พนักงานบริษัท

272 ลัดดาวัลย์ อิทธิวามีธรรม พนักงานบริษัท

273 ชาดา ลุประสงค์ พนักงานบริษัท

274 รุจิรา พานิช พนักงานบริษัท

275 นันทพร จันทร์เจริญ พนักงานบริษัท

276 ณิชยา สุทธิยุทธ์ พนักงานบริษัท

277 โคมแก้ว รังสิมาเทวัญ พนักงานบริษัท

278 ตรียากนิษฐ์ โสมสันต์เพชร พนักงานบริษัท

279 ณัฐพล โสตถิรัตน์วิโรจน์ พนักงานบริษัท

280 ศุรเชฐ ชื่นชูลักษณ์ พนักงานบริษัท

281 วรลักษณ์ สิงห์ครา พนักงานบริษัท

282 ยศ เจริญสุธรรมมาศ พนักงานบริษัท

283 กฤษฎากร นพศรี พนักงานบริษัท

284 วันเพ็ญ บงกชสถิตย์ ม.ธรรมศาสตร์

285 เกศสุรีย์ มณีวงศ์ พนักงานบริษัท

286 ภาวินี สังขรัตน์ พนักงานบริษัท

287 นิชาภา นันทพัฒน์ พนักงานบริษัท

288 สุภสร พวงบุบผา พนักงานบริษัท

289 สมฤดี วิภาสวัสด พนักงานบริษัท

290 คิวัชญ์ ผลไพร พนักงานบริษัทเอกชน

291 พัดชา วงศ์เบี้ยสัจจ์ พนักงานบริษัทเอกชน

292 ณพรรษชนันท์ อัจฉริยดำรงกุล นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

293 วราภรณ์ จารึกวงศ์สวัสดิ์ นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

294 ณัฏฐิณี แจ่มผล นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

295 เกศกนก พูลสวัสดิ์ นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

296 พนิดา สังข์เอี่ยม นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

297 พิมพ์พร พุฒิสาร นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

298 ชาย นาคสวัสดิ์ นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

299 สุธาสินี ส่งศรีสด นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

300 ปนัดดา ไชยณรงค์ นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

301 ณิชชารีย์ เอื้ออุดมสถาพร นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

302 ณรัฐ แจ้งสุทิมล นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

303 พัชรินทร์ สัจจะมานะเจริญ นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

304 อุไรพร นุกูลอุดมพานิชย์ นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

305 สิริกาญจน์ หิรัญสถิต นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

306 ศรัณย์พร ชนาพรสิน นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

307 อาทิตยา เงินประกอบ นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

308 วิภาวี เวลาดี นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

309 ปาจรีย์ นิธิสมบัติ นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

310 รัชนี ศรีแปลก นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

311 ทรรศนันท์ ไชยมณี นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

312 อัญชลี ลานธารทอง นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

313 อจินไตย เฮงรวมญาติ นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

314 ปิยวรรณ กลิ่นศรีสุข นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

315 ชลิดา ราชเดช นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

316 พันทิพา ชัยมณี นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

317 วินิตา สุวงศ์ นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

318 รศ.ดวงใจ หล่อธนวณิชย์ ม. ธรรมศาสตร์

319 แดเนียล ศิริชวาลา นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

320 ศิริณี พงษ์สำราญ นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

321 กฤติยา นนทะนาคร นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

322 ดาริณี เชิงสุขศิริกุล นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

323 อมลวรรณ ตามสุนทรพานิช นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

324 ศศิธร ทรัพย์สิทธิกร นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

325 วาริศา ตั้งวลาหวิเชียร นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

326 นฤมล นิลมานนท์ นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

327 กรรณิกา เกษโกทิน นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

328 จัตวา ชุณหบุญญทิพย์ นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

329 กรัญาภรณ์ สุขเกษม นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

330 โชติมา พลันสังเกต นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

331 ฟาริส โยธาสมุทร นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

332 พิรากร สีเข้ม นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

333 ศิริชนม์ เธียรผาติ นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

334 อัญชนา ศรีไพรวรรณ นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

335 ขวัญชนก โชคดี นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

336 ก้าวหน้า เสาวกุล นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

337 ธิติมา ฐามหาโพธิ์ นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

338 องค์อนันต์ อมาตยกุล นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

339 อริศา พิทยายน นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

340 กนกวรรณ อรมัย นักศึกษา ม.ธรรมศาสตร์

341 พรทิพย์ อยู่ยืนนาน พนักงานบริษัท

342 สุรพงษ์ จันทร์ประเสริฐ พนักงานบริษัท

343 สุชารีย์ บุญฤทธิพงศ์ พนักงานบริษัท

344 สุคนธา พอกพูน พนักงานบริษัท

345 รัศมี วัฒนธรรม พนักงานบริษัท

346 ธเนศ ปุรณสุธีมงคล พนักงานบริษัท

347 ชิดชนก รุ่งฤทธิไกร พนักงานบริษัท

348 ฉวีวรรณ กุศลประสิทธิ์ พนักงานบริษัท

349 กิตติกานต์ พงษ์วัทนวงศ์ พนักงานบริษัท

350 นางสาวมธุรดา ยงเจริญ พนักงานบริษัท

351 นางสาวนงลักษณ์ ภักดีวงศ์ พนักงานบริษัท

352 นางสาวกสิรส วงค์กังแห พนักงานบริษัท

353 นางมานะศรี ยงเจริญ พนักงานบริษัท

354. นพมณี สมบูรณ์ทรัพย์ พนักงานบริษัท

355 นายดลน์ ณ ก้านตรง ม.ศิลปากร

356 นางสาวมลล์วธู สาระพงษ์ ม.ศิลปากร

357 นางสาววัลดา ลุปต์ซ่า ม.ศิลปากร

358 นางสาวพจนีย์ รังสิกุล ม.ศิลปากร

359 นางสาวกานดารัตน์ จิตมณี ม.ศิลปากร

360 นางสาวทัดทรวง ทิมบุญธรรม ม.ศิลปากร

361 นางสาวนิภาพร เปรมกมล ม.ศิลปากร

362 นางสาวปิยวรรณ จิตมากุศล ม.ศิลปากร

363 นางสาวพร้อมพร หวังทวีไพบูลย์ ม.ศิลปากร

364 นางสาววันวษา ดาศรี ม.ศิลปากร

365 นางสาวกนติภา ยิ่งสุนทรวัฒนา ม.ศิลปากร

366 นางสาวกัลยาณี จิระวงศ์อร่าม ม.ศิลปากร

367 นายกิตติธัช สุวัชรมล ม.ศิลปากร

368 นางสาวกุญชริกา ชัยยะเจริญ ม.ศิลปากร

369 นางสาวแก้วกาญจน์ แซ่เล้า ม.ศิลปากร

370 นางสาวจตุพร ไพศาลฉันทะศิริ ม.ศิลปากร

371 นางสาวชไมพร เสียงเย็น ม.ศิลปากร

372 นางสาวชัชศรัน เลิศโชติวงศ์ ม.ศิลปากร

373 นายชาญณรงค์ จันทร์เอ้ย ม.ศิลปากร

374 นางสาวฐิติกาญจน์ กาญจนไพโรจน์ ม.ศิลปากร

375 นางสาวตวงพร อัสสวุฒิ ม.ศิลปากร

376 นางสาวธนานุช เกียรติไพบูลย์ ม.ศิลปากร

377 นางสาวนวินดา ใบเกษม ม.ศิลปากร

378 นางสาวนัสวี สินพัฒนวิโรจน์ ม.ศิลปากร

379 นางสาวน้ำตาล สกุลสิงห์ดุสิต ม.ศิลปากร

380 นางสาวประภัสสรี อิ้งจะนิล ม.ศิลปากร

381 นางสาวพอจิต ศรีชูรัตน์ ม.ศิลปากร

382 นางสาวพัชราวลัย ราชมนตรี ม.ศิลปากร

383 นางสาวพิมลพรรณ วงศ์อร่าม ม.ศิลปากร

384 นางสาวเพ็ญพิพา ชัยประชา ม.ศิลปากร

385 นางสาวภาวิณี โพธิพันธุ์ ม.ศิลปากร

386 นายมนัสชัย บัวรัตนกาญจน์ ม.ศิลปากร

387 นางสาวมารินี บุญชื่น ม.ศิลปากร

388 นางสาวเมรียา เชื้อแก้ว ม.ศิลปากร

389 นางสาวรวีณา แซ่เตีย ม.ศิลปากร

390 นางสาวรัฐพร ลีรัตนรักษ์ ม.ศิลปากร

391 นางสาวรัตติยา หลายทวีวัฒน์ ม.ศิลปากร

392 นางสาวรุธิรินทร์ ชีวะเจริญไชย ม.ศิลปากร

393 นางสาววรวรรณ ครุฑวณิชนนท์ ม.ศิลปากร

394 นางสาววรานันท์ อัศวลาภสกุล ม.ศิลปากร

395 นางสาววัชรินทร์ โชติวีรชัยกุล ม.ศิลปากร

396 นางสาววิมลมาศ มีแสง ม.ศิลปากร

397 นางสาววิลาสินี วัชรบุญโชติ ม.ศิลปากร

398 นางสาวศรัณย์ธร พฤกษ์วงศ์วาน ม.ศิลปากร

399 นางสาวศศิวิมล บุญสกันต์ ม.ศิลปากร

400 นางสาวสธนสรณ์ ยุติบรรพ์ ม.ศิลปากร

401 นางสาวสุชาดา เตชะวรินทร์เลิศ ม.ศิลปากร

402 นางสาวสุญญตา เจตน์เจริญรักษ์ ม.ศิลปากร

403 นางสาวสุณิสา อมรวุฒินันท์ ม.ศิลปากร

404 นางสาวเสาวภาคย์ ตันติราพันธ์ ม.ศิลปากร

405 นางสาวอภิรดา โกมุท ม.ศิลปากร

406 นางสาวไอศวรรย์ นาคพันธ์ ม.ศิลปากร

407 นายวสุชา สิริรชดา ม.ศิลปากร

408 กรินทร์ กลิ่นขจร คณะสถาปัตยกรรม KMIT
409 นงลักษณ์ ตรงศีลสัตย์ ข้าราชการกระทรวงสาธารณสุข

410 Mr. Peter Swan Resident (25 years)

411 นาย ชีวา มอร์โรว์ นักศึกษา

412 นาย พันเกษม ไหลสกุล ข้าราชการซี 7

413 สุโรจนา เศรษฐบุตร ศิลปิน

414 วิภู ศรีวิลาศ ศิลปิน

415 ธนวัฒน์ สุทธสุนทร ออกแบบกราฟฟิก

416 ดีน เนเธอร์ตัน ออกแบบโปรแกรมคอมพิวเตอร์

417 สมชาย เจริญ ศิลปิน

418 มธุรส นวลทวี นักออกแบบ

419 อาภามาศ นวลทวี นักศึกษา

450 ตุ้มระย้า มังคลาพฤกษ์ อิสระ

451 นพรัตน์ แสงวณิชย์ โรงแรม

452 ศุภวัฒน์ เต็งรังสรรค์ การบิน

453 โจซี คาวาลลาโร ศิลปิน

454 ดุษฎี รักมณี ศิลปิน
455 ซู นีโบน Adelaide University

456 สุวนีย์ เนตวงษ์ กลุ่มหัตถกรรมฝั่งมูล

457 อินสน วงศ์สาม ศิลปินแห่งชาติ

458 Venetia Walkey ปฎิมากร

459 วรวุธ สุธีวีระขจร จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

460 Anthony Rothwell ชาวต่างชาติอาศัยอยู่ในเมืองไทย

461 สุรเชษฐ์ เจริญขจรชัย ม.แคลิฟอร์เนีย, รีฟเวอร์ไซด์

462 กรวิภา วิลลาส องค์กรอิสระ

463 รังสิมา ลิมปิสวัสดิ์ องค์กรอิสระ

464 นฤมล พฤฒิธาธร นักเขียน

465 นิจพร โพธิกานนท์ นักวิเคราะห์ข้อมูล

466 สุขุม เจริญขจรชัย ม.คอร์แนล

467 อลงกรณ์ นิยมเดชา ม.ธรรมศาสตร์
468 ธนพรรณ จำปาทอง ม.ธรรมศาสตร์
469. มณลิกา อัมพวานนท์ ม.ธรรมศาสตร์
470 ธิษณา วาทีสาธกกิจ ม.ธรรมศาสตร์
471 ดั่งตะวัน วัชโรทัย ม.ธรรมศาสตร์
472. วรณัน อู่ดาราศักดิ์ ม.ธรรมศาสตร์
473. สุธาสินี ส่งศรีสด ม.ธรรมศาสตร์
474. อดิศร ทินาทุวงค์ ม.ธรรมศาสตร์
475. ณัฏฐิณี แจ่มผล ม.ธรรมศาสตร์
476 สาวิตรี ผดุงกิจเจริญ ม.ธรรมศาสตร์
477 พิสมัย ขันมณี ม.ธรรมศาสตร์
478 ปิทิชนัน เพ็ชรเงาวิไล ม.ธรรมศาสตร์
479 ปณิดา พงศ์ไพฑูรย์ ม.ธรรมศาสตร์
480 นิลวรรณ รอดเสงี่ยม ม.ธรรมศาสตร์
481 วันทนา นิลทับ ม.ธรรมศาสตร์
482 ธัญญาลักษณ์ ดิษยะมณฑล ม.ธรรมศาสตร์

483 อริยา เศวตามร์ นักวิชาการ

484 อาจารีย์ โจชี นักบัญชี

485 วรวิช ศรีคุรุวาฬ นักออกแบบโปรแกรม

486 ชลิต นาคพวัน ศิลปิน

487 วศินบุรี สุพานิชวรภาชน์ ศิลปิน

488 เบลินดา ค็อกซ์ ศูนย์พิทักษ์ช้างกาญจนบุรี

489 เดวิด รีส นักจัดสวน

490 พรพิมล ป้อมสุวรรณ นักข่าว

491 อาชัย ซาลูยา aachai11@hotmail.com

492 พิมพวรรณ ใช้พานิช eau_de_seltz@hotmail.com

493 สุมาลี วีระไวทยะ feminist

494 ประไพพรรณ เพชรลีลา นักแปล

495 อัญชลินทร์ บูรพิพัฒน์ แม่บ้าน

496 พิบูลย์ ติรมงคล สถาปนิก

497 วรนุช ชูเลิศสุข สวนเงินมีมา

498 สุธิดา วงศ์อนันต์ สวนเงินมีมา

499 สวนเงินมีมา

500 ฮันส์ แวลวิลเลียมวาร์ด “

501 ศิริพันธ์ สิงห์ศิริ ม.ธรรมศาสตร์

502 Brigitte พีระวินิช

503 ธัญญกร ขอดทอง เจ้าของกิจการ

504 สุภาณี จันตศาศวัติ เจ้าของกิจการ

505 ปาณี ชีวาภาคย์ บรรณาธิการข่าวสังคม -ไฮโซ ผู้จัดการรายวัน

506 วรรดี องค์อนันต์กุล บรรณาธิการบริหาร หนังสือพิมพ์ธรรมลีลา

507 รัติญา ตัณฑ์เจริญรัตน์ ผู้จัดการรายวัน

508 อนุพงศ์ ตันเจริญรัตน์ ธนาคารกสิกรไทย

509 นิตยา แก้วจอมสิน แม่บ้าน

510 นันทยา เนื่องนิยม ผู้จัดการรายวัน

511 ภาษิตา ภิบาลญาติ ผู้จัดการรายวัน

512 จรินทร์ คำชัย ผู้สื่อข่าวแฟชั่น ผู้จัดการรายวัน

513 ระพีพรรณ สายันต์ตระกูล นิตยสารสารคดี

514 Steven Armstrong

515 Silk Chauncey

516 นักรบ แนวณรงค์ ศิลปินนักร้อง

http://quietbangkok.blockspot.com

Damage to hearing from telephones

Employers are required to protect their workers from exposure to excessive noise. We can readily understand that this applies to drills, chainsaws, hammering, pneumatic impact tools, aircraft and other engines. But, surely office workers are in a safe environment. Not so. If your job involves time spent on the telephone you may be exposed to dangerous sound levels. Angry customers raising their voices are often in excess of the safety standard of 85 db. Interference on the phone can be over 110 db, and someone slamming down the phone can cause a really damaging peak sound to the listener. Our instinctive solution is to hold the earpiece away from our ear as someone begins to rage. However, this is less easy with an earphone system which leaves the hands free.
There is a solution - a device between the phone connection and the headpiece which measures the incoming sound level and limits it to safe levels. One such device may be seen on the website of a company called sennheisercommunications. Look for the Ul 700 series of devices. A set costs in the region of 8000 Baht. Expensive? So is the sense of hearing which cannot be replaced if damaged.

Quiet Bangkok - The Next Stage in Visual Pollution

Day by day, billboards are springing up in Bangkok, 25 to 50 meter giants to catch the eye of motorists, more modest models at every 50 meters along footpaths to engage pedestrians.
This is the expressive stage where our attention is caught by attractive design. A new stage is coming. As you pass a billboard your mobile telephone will ring to tell you of a new film, the nearest time and place of showing to your location. If you are attracted and go there, another call arrives, suggesting where you may eat in the time available before the film starts, and offering a discount. Meanwhile other electronic eyes are watching your movements, scanning your eye image to identify you, and searching their database to see what commercial product is most appropriate to offer. This system will be in place within the next few years, driven by developments in optoelectronics, IT, the advertising industry, and under the driving force of marketing commercialism.
Can we restrain the monster before it consumes our lives?

Toronto today, Bangkok tomorrow

The 50 meter billboard shown above dominates a community skyline in Toronto. Men consider it a work of art, women, especially mothers, protest.
The area near the billboard has seen 15 car wrecks, six cases of whiplash, a plane crash, and, according to two local palimony suits, two unplanned pregnancies.
The billboard contravenes no legal ruling.
Toronto today, Bangkok tomorrow

Quiet Bangkok - Visual Pollution Increases

For decades we have seen huge billboards on roadsides in Hollywood films. Now we see them in Thailand too. The image shown above is now a typical sight, as another investor steals our skyscape and waits for customers to barrage us with commercial products. Slowly, people begin to protest as in the following letter from Chiangmai published recently in the Nation:

"....I wanted to draw attention to the many monstrous, huge billboard constructions that make Thaksinburi (formerly known as the Rose of the North) so ugly.

Even in the old city, inside the moat, there are huge billboards, advertising a certain brand of shampoo or whatever, just in front of a historic building. Also, right next to the National Cultural Museum, a monstrous, still-blank billboard dominates the compound. And there are a hundred more!

So anyway, the Chiang Mai Cultural Council must have noticed it. This billboard culture is in my opinion a consequence of Thaksinomics, which dictates that money is the only thing that counts and not environmental issues.

Try to watch from behind your taxi window, coming from the airport, the skyline of Bangkok. It is not possible anymore. The skyline has disappeared behind hundreds of these monstrosities!

There exist regulations about the size and place permitted for the construction of billboards, but here again corruption makes everything possible."

Quiet Bangkok: Noisy engines are two stroke

If an engine is noisy than it is most likely to be a two stroke engine. Two stroke engines emit a whining sound and the pollution of only partially consumed fuel. In cities (and here we are talking Bangkok!) there are engines everywhere, motorbikes, tuk-tuks, outboard motors, lawn-mowers, and many of them are two stroke noise generators. The alternative is the four stroke engine which drives motor cars and the quieter motorcycles. The difference lies in the construction of the engine. The four stroke variety is more complex and needs four movements to complete the power drive of one combustion. The two stroke type needs only two such movements, is simpler, lighter and therefore cheaper. We are told that two stroke motorcycles are being phased out of use as more affluent users can afford the more expensive four stroke type. The need to wait on the economy to improve is a poor argument when one considers the damage to hearing accompanying two stroke engines which produce noise levels of over 80 decibels. Add to that the damage to respiration from chemical fumes and where are you?

iPod Warning: Matichon Weekly Magazine

ใช้ไอพอดระวังหูหนวก
เมื่อเวลาที่เราคิดถึงอันตราย อันดับแรกเราคิดถึงอุบัติเหตุใช่ไหมเอ่ย แล้วต่อมาเราคิดถึงอะไรกันนะ มองหน้ากันเลิ่กลั่กเล็กน้อยแล้วก็มีคำตอบต่างกัน

บางคนตอบว่าโรคภัยไข้เจ็บที่ร้ายแรงเช่นมะเร็ง บางคนบอกว่ามลพิษที่อยู่รอบๆตัว สารตะกั่วบ้าง อากาศเสีย น้ำเสีย เคมีต่างๆ บางคนเจอหน้ากันพูดแต่เรื่องแอสเบสตอส สารที่อยู่ในฝ้าเพดาน บอกว่าเป็นอันตรายนะ ไปตรวจดูสิว่าบ้านเธอใช้ฝ้าเพดานที่มีแอสเบสตอสหรือเปล่า

บางมลพิษ มันใช้เวลาในการปล่อยพิษ เราเลยไม่ค่อยรู้ตัว อย่างเช่นมะเร็ง รู้อีกทีก็ขั้นสามสี่ แก้ยากใช่ไหมคะ มลพิษอีกอย่างที่ชักจะกำเริบใหญ่คือมลพิษเสียงค่ะ เคยอยู่ในที่เสียงดังๆแล้วเหนื่อยไหมคะ แล้วเที่ยบกับไปอยู่ในที่เงียบอย่างมุมในโรงแรม หรือในสวนที่เงียบสงบ (สวนสาธารณะเดี๋ยวนี้เช้าๆกระจายเสียงจากวิทยุทุกเช้า ไม่รู้ไปเอาไอเดียเซี้ยวๆแบบนี้มาจากไหน น่ารำคาญเป็นที่สุด) มันวิเศษสุดไหม

โลกเราทุกวันนี้ หาที่เงียบไม่ได้แล้ว ลองแข่งกันหาไหมล่ะคะ หายากจริงๆ เพราะคนไทยขี้เหงา ชอบความสนุกสนาน ย้ายไปอยู่บางประเทศอย่างสวีเดนโน่นสิคะ มีที่เงียบ ๆและสะอาดเยอะ แต่พูดไปจะทำได้กี่คนล่ะคะ

ศิลปินที่รักความเงียบ เพราะความเงียบทำให้มีสมาธิ สร้างสรรค์งานได้ คุณปานชลี สถิรศาสตร์ เธอเป็นทุกข์กับการคุกคามของเสียง ไม่ใช่เราๆไม่ทุกข์นะคะ แต่เธอค่อนข้างจะทุกข์มากกว่า เพราะเธอมีปัญหาเรื่องหูอึง ก็เกิดจากเสียงดังนี่แหละค่ะ

ในอเมริกา มีวิจัยออกมาว่าเด็กวัยรุ่นครึ่งประเทศมีปัญหาเรื่องการได้ยินเพราะการฟังเอ็มพี 3 ทำให้สมาคมที่ต่อต้านปัญหามลพิษเสียงและการได้ยินออกมาเตือนคนเรื่องการใช้เอ็มพี 3 สมาคมนี้มีชื่อว่า ASHA ( an association specializing In auditory and cognitive problem) เขาบอกว่าในปี 2005 iPod มียอดขายถึง 22 ล้านเครื่อง และทุกเครื่องที่ขายไม่มีคำเตือนว่าการใช้ iPod อาจเป็นอันตรายต่อการได้ยิน สมาคมนี้ออกมาให้ความรู้ว่าหากเสียงดังมากกว่า 115 เดซิเบลทุกวันยาวนานกว่า 28 วินาทีแล้วละก็ มีสิทธิ์หูหนวกถาวร

เสียงนี่มันมีระดับเสียง เรียกว่าเดซิเบลค่ะ การได้ยินเสียงดังที่มีเดซิเบลสูงๆ เป็นเวลาติดต่อกันนานทำให้การได้ยินบกพร่องและถึงขนาดหูหนวกได้ เมื่อปีใหม่ปีที่แล้วพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวยังทรงออกมาเตือนว่าสถานเริงรมย์อย่าเล่นดนตรีกันดังนัก เด็กวัยรุ่นหูเสียกันหมด

เราคงลืมกันไปแล้ว

เมื่อมีเสียงเรียกร้องจากสมาคม ASHA ผู้ผลิตที่มีความรับผิดชอบอย่าง Apple ก็ขานรับทันที เมื่อวันที่ 29 มีนาคมที่ผ่านมาก็ได้วางตลาดโปรแกรมที่ใช้ควบคุมระดับเสียงในเครื่องเล่น iPod โปรแกรมนี้สามารถดาวน์โหลดได้จากเวบไซท์ของแอปเปิ้ล และเข้าไปควบคุมระดับเสียงของ iPod Nano และ iPod รุ่นใหม่ โดยเซทเป็น maximum ไว้ มีโค๊ดลับที่ผู้ปกครองสามารถเข้าไปปรับระดับเสียง และคุณหนูเปลี่ยนระดับไม่ได้

บรรดาผู้ที่อยู่ในสมาคมได้พบว่าถ้าไม่ใช้โปรแกรมลดระดับเสียงแบบนี้แล้วไซร์ เสียงจาก iPod นี่สามารถแผดได้ถึง 115 เดซิเบล ซึ่งดังเท่ากับเสียงเลื่อยไฟฟ้าในโรงงานอุตสหกรรม

พิษสงของเสียงพวกนี้ขนาดไหน ผู้เขียนพลันนึกถึงเสียงจากหน้าบ้าน ซึ่งเขารับงานอุตสาหกรรมขนาดย่อมมาทำ เสียงเลื่อยกับสว่านไฟฟ้าดังขึ้นปุ๊ป ก็ไม่มึความสุขเล้ย รีบหาเรื่องออกไปนอกบ้านให้พ้นๆ ก่อนหูจะเสีย และเกิดอาการเครียด

ผู้เขียนว่าเราน่าจะสร้างการรับรู้เรื่องพิษภัยของเสียงกันให้มากกว่านี้ เพราะมันเป็นภัยร้ายชนิดหนึ่งทีเดียว และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องมากมายน่าจะช่วยกัน ไม่ว่าจะเป็น กทม สสส กระทรวงสาธารณสุข โรงเรียน

ผู้เขียนเคยเข้าไปออกกำลังในสวนรถไฟ โผล่เข้าประตูไปก็พบกลุ่มกิจกรรมพร้อมเครื่องขยายเสียงหนึ่งกลุ่มแรก เดินหลบลึกเข้าไปเจอกลุ่มที่สอง มีเครื่องขยายเสียงเหมือนกัน ดีหน่อยหันเครื่องเข้าในกลุ่ม ไม่หันออกมาที่ลู่ขี่จักรยานเหมือนกลุ่มแรก หลบไปอีก เอ้าใกล้ทางออกเจออีกกลุ่มค่ะ เป็นครูมาทำกิจกรรมกับนักเรียน

ปรากฏการณ์ใช้เครื่องขยายเสียงในสวนสาธารณะนี่น่าจะมีแต่เฉพาะในเมืองไทยนะคะ ไม่เคยพบที่ไหน

เรื่องปีใหม่ ชาวบ้านติดเครื่องขยายเสียง เอื้อเฟื้อเสียงดังและความบันเทิงอันไม่พึงปรารถนาไปยังเพื่อนบ้านด้วยนั้น นับเป็นเรื่องธรรมดา ใครมีที่หลบลี้หนีภัยเสียงได้ก็หลบไป ตัวใครตัวมัน ผู้เขียนเคยฟังสี่วันสี่คืนติดต่อกัน โดนแบบนี้ความคิดอยากย้ายบ้านเกิดขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ แต่ในที่สุดก็ได้ไปแจ้งความให้ตำรวจไปปราม

คิดว่าน่าจะด้วยเหตุนี้ ปีถัดมาเสียงก็ลดลง

ในประเทศฝรั่งเศส มีกฎหมายห้ามเสียงดัง ทำให้แอปเปิ้ลต้องควบคุมเสียง iPod ให้อยู่ในระดับ 100 เดซิเบล ตั้งแต่ปี 2002

คนที่ต่อสู้เรื่องนี้มาโดยตลอดในฝรั่งเศสบอกว่า พอใจที่แอปเปิ้ลยอมรับว่าเสียงจาก iPod เป็นอันตรายร้ายแรง แต่ไม่พอใจที่ไม่สามารถแก้ไขเครื่องที่คนซื้อไปแล้วรุ่นก่อนๆได้

แค่นี้ก็ดีถมไปแล้วจ้า

มติชนสุดสัปดาห์

หมุนตามโลก

เพ็ญศรี เผ่าเหลืองทอง

Reduce noise, Mask noise, Cancel noise

There are three stratagies to counter noise:

1. Reduce noise
This is the most widely used method. Noise may either be reflected or absorbed by a medium between a noise source and a hearer; most barriers act by both reflecting and absorbing the sound. A wall reduces noise, largely by reflecting it before it reaches our ears. Indoors we are protected by the walls of the house and by closed windows. On motorways there are reflective walls with corrugated surfaces to reflect the sound. Curtains are good absorbers which reduce significantly sound from outside. Solid cement blocks in a wall are not good absorbers, hollow bricks are much more effective. A single pane of glass still allows a lot of sound to penetrate, double glazed windows are highly effective in blocking sound.
Ear plugs or ear muffs are effective sound absorbers at individual level.
The ultimate in blocking is achieved in a "quiet room" used for sound testing where the walls are made of absorbant material shaped to scatter any reflected sound in all directions.

2. Mask noise
Noise masking works by creating a continuous sound at a tolerable level in the vicinity of the hearer. Our senses filter out repetitive signals so that we are no longer aware of them. We cease to be aware of stationary objects in our vision field. We are no longer aware of the pressure of the seat moments after we sit down. After a while in a room with a ticking clock we no longer hear the sound of the tick. When we create a noise mask we soon block out the sound and with it the sounds of noise which have similar frequencies and sound level. The best noise mask is what is called 'white noise' which is a source containing a very wide band of frequencies and therefore effective against a wide variety of noise. An air conditioner or an electric fan can create a noise mask. For psychological reasons the playing of recorded sounds of nature such as sounds of sea waves or wind in trees may be effective. This method is not effective against random sharp sounds such as a barking dog! The effectiveness is limited by the need to keep the mask below a level where it would itself become a noise nuisance.

3. Cancel noise
Sound is a wave having peaks and troughs. If we add to it another wave of the same amplitude but shifted in time so that the troughs and peaks of the added wave coincide with the peaks and troughs of the original wave, the two cancel. This can be accomplished by earphones which include a microphone and electronic system to generate the second wave to cancel the first. It works well against a continuous sound such as that of an airplane or car engine, but not against the barking dog. Such earphones are on sale but the manufacturers are generally shy to quote the effectiveness in decibels. One claims to achieve total silence which is totally impossible!

Visual Noise Destroys Quiet

Giant poster after giant poster appears as we drive towards Bangkok. Underneath the expressways, pillars too are being taken over by advertising. Have we been consulted, has there been a study of environmental impact?

On a Bangkok Expressway

Another meaningless phrase which distracts and shouts at us as we drive along. Another monstrous sign is appearing next to begin its task of imprinting product trade names. What right do these people have to inflict themselves and their products on us?

Where is the Bangkok skyline/

Where is the sky, where are the clouds, the trees, the buildings?
Who owns these monstrous signs?
Who authorises them?

IS THIS ENGLISH? WHAT DOES IT MEAN?

iPod, deafness, urgent alert

Apple has announced on Wednesday 29th March the availability of a computer programme in the US to limit the volume of iPod MP3 players. According to Apple company the programme which can be downloaded from their Internet site allows owners of iPod Nano and of new iPod models to set the maximum volume of their players. The programme includes a security code which permits parents to set the level of the players of their children which cannot be changed by the children themselves.
A group who have taken legal action against the manufacturers, say that iPod can deliver sound levels up to 115 decibels, the level of sound emitted by a chain saw or a pneumatic drill. In France, Apple is forced to conform to regulations which set a limit for the iPod of 100 decibels since 2002. A representative of those taking legal action expressed satisfaction that Apple has finally admitted that the iPod sound level is a serious problem but is dissatisfied that the sound limiting programme cannot protect the owners of older models.
According to a study published in mid-March by ASHA, an association specialising in auditory and cognitive problems, more than half of American adolescents suffer hearing problems due largely to the use of MP3 devices. The association has expressed alarm over the risk of hearing damage from the widespread use of the new digital devices; in 2005 more than 22 million iPod players were sold. The complaint claims that the concept of iPod is defective and that the players do not carry sufficient warning of the danger to hearing. It points out that at the maximum level of 115 decibels, daily use for 28 seconds is capable of causing permanent damage to hearing.

Now Noise on Bangkok Buses

Sometime ago Quiet Bangkok fought against TV on Skytrain. Now a new noise demon appears.
The background noise due to worn engines and gears can be up to 90db; add loudspeakers......

Letter in Nation newspaper 28th March 2006

Bangkok buses need better lighting, not loudspeakers
Is another scam being perpetrated while people are not looking? A few weeks ago, I noticed rows of new plastic discs fitted to the roofs of buses. In my ignorance, I thought smoke detectors had been installed, presumably with some hidden means of combating any fire thus detected.
To my horror, I have discovered I was mistaken. The discs form a noise-distribution system. Who in the Bangkok Mass Transit Authority (BMTA) was conned into agreeing to this expenditure? What was in it for them? There is enough noise on the streets of Bangkok without adding to it for bus passengers.
In the good old days, if a bus driver was trying to drown out the traffic noise for himself, the passengers could take evasive action by moving towards the back of the bus. Now the noise permeates the whole vehicle.
If viable alternatives to the buses existed, I would certainly be changing to those other modes of transport.
If the BMTA really did have money to spare, why did it not upgrade the lighting in the buses? Various levels of government at the local and national levels have launched short-lived campaigns to encourage people to read more.
Travelling time on buses is otherwise dead time, which people could be encouraged to make use of by reading. However, in the evening hours this is difficult, because the level of lighting on most buses, particularly BMTA buses and including the "new" orange air-cons, is not adequate.
Ironically, my experience over the years is that the much-maligned small green "tin can" vehicles score higher on both these criteria than do the red and orange BMTA fleets.
Gareth Clayton
Bangkok

Visual Noise Another Attack on Quiet

Buddhist temples are no longer constructed in Bangkok. Commerce has become the God and he is worshipped in new commercial temples. Paragon is the latest and most pretentious of the temples of commerce where crowds enter in awe and stroll with reverence to worship at the shrines of world trade names. The worship of commerce also requires its local shrines in every corner of the city, the advertisements that engage our attention at every turn. Most recent is the transformation of the supporting cement pillars for express ways, skytrain, and flyovers to be display posters inciting us to worship of mobile telephones, skin lotions, and vitamin pills.
Noise is a message which we do not want, an unwanted sound is audio noise, an unwanted image is visual noise. Driving along the expressway our vision of sky, buildings, and trees is blocked by huge billboards, screaming at us the same trade names. Their repetition is monotonously boring, their function the enslavement of customer choice.
To counter the capture of visual space by advertisements there has appeared the phenomenon of graffiti, colourful, daring, creative, puzzling, diverse. Agreed, sometimes annoying too. But it shows that the human spirit cannot be tamed or limited to consumerism.

Not only in Bangkok: Letter to Nation, 30th March 2006

Hideous billboards are disfiguring Koh Samui
Many of the recent deleterious developments on Koh Samui are likely to be irreversible; however, there is one trend that is still not too late to reverse.
Billboards are sprouting like mushrooms and defacing the landscape beyond recognition. Soon, no stretch of the island's main and only ring road will be spared, as it appears anyone who likes can plant any size signage he or she wishes and in multiples of any number.
An enormous steel frame has been erected at the roadside in Bophut and only awaits what is sure to be a monstrosity of an advertisement of a magnitude completely out of proportion with its surroundings.
If whoever is in charge of Samui's zoning (to whatever extent that exists) is intent on turning the island into a metropolis, he or she is on the right track.
Why not, as other enlightened local governments have done around the world, ban all billboards, so visitors may enjoy what remains of the natural scenery?
Business Owner in Despair
Surat Thani